EVIL DEAD BURN: Bloed, ingewanden en schoonfamilies
Het huwelijk is bedoeld om stand te houden “tot de dood ons scheidt”. Maar wat als de echtgenoot na zijn overlijden terugkeert, bezeten door een demon? En ben je dan ook veroordeeld tot een schoonfamilie die je nooit heeft geaccepteerd?
Met dat uitgangspunt geeft Evil Dead Burn een verrassend komische draai aan de vertrouwde formule van de franchise. Alice (Souheila Yacoub, eerder te zien in Climax van Gaspar Noé) en Will (George Pullar) bevinden zich midden in een huwelijk dat op instorten staat. Ruzies volgen elkaar in sneltempo op, communicatie is verdwenen en na een zoveelste uitbarsting rijdt Will woedend weg. “Go to hell”, roept Alice hem na.
Dat is precies waar hij belandt. Enkele minuten later sterft Will bij een verkeersongeval, waarna een demon bezit van hem neemt met één duidelijke bedoeling: terugkeren naar zijn familie.
Tijdens Wills begrafenis ziet Alice haar schoonfamilie opnieuw terug. De gespannen verhoudingen escaleren volledig wanneer het kwaad zich razendsnel verspreidt. Eerst wordt Wills vader geïnfecteerd, daarna volgen de overige familieleden—inclusief de hond. Alsof de familiebijeenkomst zonder demonische bezetenheid al niet ongemakkelijk genoeg was.
Wie de twee vorige Evil Dead-films wist te smaken, zal zich ook hier snel thuis voelen. De franchise blijft trouw aan haar handelsmerk: exuberante gore, inventieve body horror en een haast groteske hoeveelheid bloed. Toch voelt Evil Dead Burn nooit als puur routinewerk. Regisseur Sébastien Vaniček drukt duidelijk zijn eigen stempel op de reeks. Zijn gevoel voor absurde, droge humor verschilt sterk van de luchtige kwinkslagen die hedendaagse horrorblockbusters vaak serveren.
Voor wie Vaniček nog niet kent: hij brak in 2023 door met Vermines (Infested), de claustrofobische spinnenhorror die zich afspeelde in een appartementsgebouw. Producent Sam Raimi, regisseur van de oorspronkelijke Evil Dead-trilogie, was dermate onder de indruk dat hij Vaniček persoonlijk benaderde om deze nieuwe film te regisseren. Dat blijkt geen toevallige keuze. Zijn gevoel voor timing en wrange humor sluiten naadloos aan bij wat hij eerder in Vermines liet zien. Ook visueel zijn de gelijkenissen duidelijk aanwezig, al neemt cinematograaf Philip Lozano deze keer de plaats in van Alexandre Jamin.
Die persoonlijke aanpak levert meteen het sterkste gedeelte van de film op. Het eerste uur behoort tot de sterkste opbouw die de vernieuwde Evil Dead-reeks tot nu toe heeft voortgebracht. Vaniček gunt zijn personages voldoende ademruimte, laat de onderlinge spanningen rustig escaleren en voorziet bijna elk moment van een scherpe dosis zwarte humor. Vooral de scène rond de tafel vol scherpe voorwerpen is een schoolvoorbeeld van hoe spanning en komedie elkaar perfect kunnen versterken.
Die beheerste, grappige opbouw werkt fantastisch... tot op het moment waarop het verhaal uit zijn startblokken zou moeten schieten, maar dat nooit echt doet. Zeker wanneer het centrale thema van de “perfecte familie” keer op keer opnieuw wordt uitgespeeld, verliest de film gaandeweg aan momentum.
Dat betekent niet dat de film zijn beloftes niet inlost. Op het vlak van gore levert Evil Dead Burn overvloedig en de liters bloed kunnen moeiteloos wedijveren met de beste “French Extreme” films. Voor liefhebbers van expliciete horror is dat alleen al reden genoeg om een ticket te kopen. Wie daarentegen vooral op zoek is naar een strak opgebouwde spanningsboog of aanhoudende griezel, zal waarschijnlijk minder overtuigd buitenwandelen.
Toch blijft Evil Dead Burn een waardevolle toevoeging aan de franchise. Niet omdat de film het wiel opnieuw uitvindt, maar omdat Vaniček erin slaagt een herkenbare formule een uitgesproken eigen identiteit te geven. Alleen al daardoor bevestigt hij zich als een van de interessantste hedendaagse stemmen binnen de horror, en zorgt hij ervoor dat de Evil Dead-franchise nog lang niet is uitgebloed.
Met Souheila Yacoub, Hunter Doohan, Tand Wright, Erroll Shand. Nieuw Zeeland, USA, Canada, 1u50.
