met binnen- en buitenlandse cineasten, acteurs en andere professionals, voor en achter de camera
Mag ik er zijn? Frederike Migom stelt haar nieuwe coming of agefilm voor op Film Fest Gent en ze brengt veel kleur, stemmingswisselingen en verbeelding met zich mee. * vertaald door Zita Meeusen Als ze haar film in één vraag zou moeten vatten, zou Frederike Migom ons wellicht het volgende voorstellen: ‘Mag ik er zijn?’ Die vraag houdt Bianca, het hoofdpersonage
Met Tegenwoordig heet iedereen Sorry, geregisseerd door Frederike Migom, ziet schrijver Bart Moeyaert voor het eerst één van zijn boeken op het witte doek belanden. Maar wat heeft hij zelf met cinema? We lieten hem blind vissen in onze willekeurige vragenlijst. Bianca, de hoofdfiguur uit Tegenwoordig heet iedereen Sorry, is 12. Welke film droeg de 12-jarige Bart Moeyaert in
Enkele weken geleden ging ons redactielid Tijmen Govaerts aan tafel zitten met regisseur Lukas Dhont om over Coward te praten, die vandaag Film Fest Gent opent. Het leverde een fijn artikel op, dat je ook in het eerste nummer van FilmFix vindt. In dat magazine is er echter iets fout gelopen, waardoor de tekst op de derde pagina van het
De een maakt films, de ander schrijft, maar hun levensloop vertoont overeenkomsten: in Mémoire de fille bewerkt Judith Godrèche het werk van Annie Ernaux en maakt ze een verhaal over seksueel geweld weer actueel door het te verbinden met de uitdagingen van vandaag. ‘De film is een ontmoeting tussen Annie Ernaux en mij, en dat is waar ik het meest
Na Rien à foutre (2021) keert de Belgische cineast Emmanuel Marre terug naar Cannes met Notre Salut, een grootse kroniek over collaboratie, en nog wel geïnspireerd op de correspondentie van zijn overgrootvader. Een radicale film die op het festival van Cannes niet onopgemerkt is gebleven. We spraken met de cineast en met acteur Swann Arlaud. - Vertaald door Zita Meeusen Emmanuel,
“Het leven is gemakkelijker als je kunt lachen” In de film Hen laat de Hongaarse regisseur György Pálfi ons anderhalf uur meelopen in de pootsporen van een kip. Veel uitzonderlijke dingen doet ze niet, en toch leef je helemaal met haar mee. Een lach, een traan, veel gekakel, en nu ook een babbel met een cineast die cinema maakt als
Het is niet iedereen gegeven om voor je eerste langspeelfilm meteen een uitnodiging voor Cannes te krijgen. De Nederlandse regisseur Sven Bresser kreeg het voor elkaar met Rietland. Maar dat is ook een opmerkelijke creatie. Johan, een zestiger, leidt een rustig en routineus bestaan als rietsnijder aan de oever van het IJsselmeer. Daar komt echter een einde aan wanneer hij
"Evil Dead is de ideale speeltuin om immorele dingen uit te proberen." Drie jaar geleden zette de Franse regisseur Sébastien Vaniček de nekharen van het bioscooppubliek overeind met zijn eerste langspeelfilm Vermines, over een sociale woontoren in Parijs die overrompeld wordt door giftige spinnen. Stephen King was onder de indruk, en ook Hollywood had de jonge Fransman meteen
New Yorkse provocateur Darren Aronofsky, maker van spraakmakende films als Requiem for a Dream en Mother!, was op 23 juni te gast bij Brusselse club TheMerode voor een exclusieve masterclass. De aanwezigen zagen de cineast bevlogen ingaan op onderwerpen als de huiveringwekkende menselijke aard en de rol van razernij in zijn werk. De verzengende hitte kregen ze er gratis bij.
“Veel mensen zoeken geen hulp bij familie omdat ze zich schamen.” Een vader laadt ’s morgens vroeg zijn twee jonge kinderen en de hond in de auto en vertrekt op een trip. Waarom? Dat wil hij niet zeggen. De Amerikaanse regisseur Cole Webley vertelt in zijn debuut Omaha een pakkend eenvoudig verhaal met een ontstellende ontknoping. Je bent nooit te
Twee regisseurs die in Cannes hun nieuwe film aan het wereldpubliek komen voorstellen, hebben de dood in de ogen gekeken. Nee, niet tijdens het festival en ook niet samen. Maar ze zeggen wel allebei dat hun bijna-doodervaring hen geïnspireerd heeft om weer aan de slag te gaan. De eerste is Nicolas Winding Refn. Van de eigenzinnige Deense cineast ben
Je kunt veel redenen aanhalen om Fatherland, de nieuwe film van de Poolse cineast Pawel Pawlikowski, een duim te geven. Maar de speelduur is er zeker één van: 82 minuten, of in mensentermen 1 uur en 22 minuten. Daar kunnen de meeste andere filmmakers op het festival van Cannes een serieus puntje aan zuigen. En die beknoptheid is geen toeval,