met binnen- en buitenlandse cineasten, acteurs en andere professionals, voor en achter de camera
“Het leven is gemakkelijker als je kunt lachen” In de film Hen laat de Hongaarse regisseur György Pálfi ons anderhalf uur meelopen in de pootsporen van een kip. Veel uitzonderlijke dingen doet ze niet, en toch leef je helemaal met haar mee. Een lach, een traan, veel gekakel, en nu ook een babbel met een cineast die cinema maakt als
Het is niet iedereen gegeven om voor je eerste langspeelfilm meteen een uitnodiging voor Cannes te krijgen. De Nederlandse regisseur Sven Bresser kreeg het voor elkaar met Rietland. Maar dat is ook een opmerkelijke creatie. Johan, een zestiger, leidt een rustig en routineus bestaan als rietsnijder aan de oever van het IJsselmeer. Daar komt echter een einde aan wanneer hij
"Evil Dead is de ideale speeltuin om immorele dingen uit te proberen." Drie jaar geleden zette de Franse regisseur Sébastien Vaniček de nekharen van het bioscooppubliek overeind met zijn eerste langspeelfilm Vermines, over een sociale woontoren in Parijs die overrompeld wordt door giftige spinnen. Stephen King was onder de indruk, en ook Hollywood had de jonge Fransman meteen
New Yorkse provocateur Darren Aronofsky, maker van spraakmakende films als Requiem for a Dream en Mother!, was op 23 juni te gast bij Brusselse club TheMerode voor een exclusieve masterclass. De aanwezigen zagen de cineast bevlogen ingaan op onderwerpen als de huiveringwekkende menselijke aard en de rol van razernij in zijn werk. De verzengende hitte kregen ze er gratis bij.
“Veel mensen zoeken geen hulp bij familie omdat ze zich schamen.” Een vader laadt ’s morgens vroeg zijn twee jonge kinderen en de hond in de auto en vertrekt op een trip. Waarom? Dat wil hij niet zeggen. De Amerikaanse regisseur Cole Webley vertelt in zijn debuut Omaha een pakkend eenvoudig verhaal met een ontstellende ontknoping. Je bent nooit te
Twee regisseurs die in Cannes hun nieuwe film aan het wereldpubliek komen voorstellen, hebben de dood in de ogen gekeken. Nee, niet tijdens het festival en ook niet samen. Maar ze zeggen wel allebei dat hun bijna-doodervaring hen geïnspireerd heeft om weer aan de slag te gaan. De eerste is Nicolas Winding Refn. Van de eigenzinnige Deense cineast ben
Je kunt veel redenen aanhalen om Fatherland, de nieuwe film van de Poolse cineast Pawel Pawlikowski, een duim te geven. Maar de speelduur is er zeker één van: 82 minuten, of in mensentermen 1 uur en 22 minuten. Daar kunnen de meeste andere filmmakers op het festival van Cannes een serieus puntje aan zuigen. En die beknoptheid is geen toeval,
In 2014 nam het Britse kunstenaarsduo Jane Pollard & Iain Forsyth in hun eerste langspeelfilm 20,000 Days on Earth rockgod Nick Cave onder de loep. Nu wuiven ze in Broken English het muzikale icoon Marianne Faithfull waardig uit. Al was dat laatste niet de bedoeling. Jane Pollard en Iain Forsyth wisten dat ze een risico namen toen ze ingingen
Met haar nieuwste film Romería (2025) brengt Carla Simón het verhaal van haar ouders tot leven, jong gestorven aan aids. “Hun generatie wordt in Spanje vaak als tragisch beschouwd, maar ik wilde die juist vieren.” - GIJS SUY Met Romería heeft de Spaanse cineaste Carla Simón het laatste deel af van een autobiografisch drieluik, na Summer 1993 (2017) en Alcarràs (2022)
In februari was Dust de eerste Vlaamse film in competitie op de Berlinale in 45 jaar. Het stijlvolle psychologische drama over twee frauderende tech-ondernemers uit West-Vlaanderen — wie zegt daar Lernout en Hauspie? — viel er allerminst uit de toon. Nu is er met het oorlogsverhaal Coward ook in de competitie van Cannes een film te zien die tot over
Kostuumontwerper en kleedster Gonne Vanspauwen bouwt gestaag aan een veelzijdig parcours binnen de filmwereld. Ze werkte mee aan uiteenlopende projecten, van kortfilm Pithead van Wannes Vanspauwen en Pol De Plecker (geselecteerd voor de Quinzaine des Cinéastes in Cannes) tot internationale coproducties zoals The Age of Magic van Peter Krüger. Eerder kleedde ze al Young Hearts van Anthony Schatteman in, en