RECENSIE: HEART OF THE BEAST
BRAD PITT IN EEN RUWE OVERLEVINGSFILM MET EEN ZACHT HART.
Brad Pitt, een hond en een genadeloze wildernis: dat verkoopt zichzelf. Heart of the Beast (2026) is een ruwe, oprechte overlevingsfilm die grotendeels werkt, al hoop je vergeefs op een paar verrassende wendingen.
Na dertig jaar bij de Special Forces gaat James Belmont (Brad Pitt) met pensioen. Samen met Odin, zijn eveneens uitgerangeerde militaire hond, trekt hij naar de wildernis van Alaska voor een kampeertocht die hem wat rust moet brengen. Maar dan slaat het noodlot toe. Belmont krijgt tijdens de vlucht een hartaanval en het kleine vliegtuig stort neer in ijskoud water, ergens midden in een uitgestrekt woud. Man en hond zitten nu zo'n negentig kilometer van de beschaving, met enkel elkaar en een almaar groeiende collectie blauwe plekken, breuken en littekens, plus de herinnering aan een oorlog die geen van beiden echt achter zich heeft gelaten.
Heart of the Beast is een ruwe, vlotte en schaamteloos sentimentele survivalfilm die nauwelijks verrast, maar je tegen het einde toch behoorlijk kan raken. Nog maar twee films geleden liet regisseur David Ayer in The Beekeeper (2024) en A Working Man (2025) Jason Statham los tegenover een horde schurken. Nu laat hij zijn gebruikelijke actiedecor grotendeels achter zich. Geen leger huurlingen, geen drugskartel, geen eindeloze vuurgevechten. Alleen één man, één hond en een natuur die duidelijk geen fan is van menselijke aanwezigheid. En eerlijk is eerlijk: je blijft geboeid kijken. Voor het grootste deel toch. Het is geen grote film, wel een oprechte. En in een genre dat vaak verdrinkt in testosteron en clichés is dat al iets.
Wat de film overeind houdt, is Brad Pitt. En dat is minder vanzelfsprekend dan het klinkt. Acteren is voor een groot deel reageren, maar Pitt heeft hier bijna twee uur lang voornamelijk een hond en zijn eigen pijn als tegenspeler. Op zijn 62ste laat hij alle Hollywoodglamour thuis. Elke val, elke rimpel en elke halfslachtige hechting staat in zijn gezicht geschreven. Ayer beweert dat Pitt slechts voor een handvol shots een stuntdubbel gebruikte en dat veel scènes in één take werden opgenomen. Je gelooft het meteen. De uitputting die van zijn gezicht af te lezen valt, voelt te echt om door een make-upartiest te zijn aangebracht.
Het scenario van Cameron Alexander helpt hem daarbij maar half. James is vooral een verzameling verwondingen, trauma's en verdriet. Een man met een verleden, maar aanvankelijk opvallend weinig karakter. Pitt vult die leegte op met stilte. En met dat irritant hardnekkige charisma dat blijkbaar zelfs door modder, bloed en onderkoeling heen blijft werken. Odin is ondertussen niet zomaar zijn hond. Ook hij draagt oorlogstrauma met zich mee. Ze hebben elkaar nodig om te overleven en hun band is sterker dan de chemie tussen veel koppels uit andere films.
J.K. Simmons duikt in het begin even op als een joviale kampeerder, drinkt blijkbaar een (Belgisch) pintje mee en verdwijnt vervolgens uit beeld. Later zien we hem in de vroege ochtend over een mistig meer peddelen, lantaarn vast aan zijn houten skiff, alsof hij 'De Dood' was die Brad Pitt een laatste groet kwam brengen.
Ayer bedient zelf de camera en houdt de film bewust klein. Veel close-ups, weinig dialogen en nog minder geweervuur. Zijn films lijken op het eerste gezicht vaak harde mannenfilms, maar onder die stoere buitenkant zitten eigenlijk melodrama’s over mannen die elkaar nodig hebben (zie ook de tankfilm Fury uit 2014, eveneens met Brad Pitt). Hier laat Ayer dat masker helemaal vallen.
Het mooiste voorbeeld daarvan is Odin. De hond is een volwaardige hoofdrolspeler en niet een schattig accessoire dat af en toe tegen Brad Pitt aan moet leunen. Volgens Ayer zag Pitt zichzelf zelfs eerder als de bijrol. Dat voel je. De film geeft Odin opvallend veel ruimte.
De échte ster staat dus letterlijk bovenaan de callsheet: Odin, gespeeld door de Nieuw-Zeelandse bergreddershond Uber. Dat personage is een gepensioneerde legerhond met een prothesepoot, een gebit vol titanium en een litteken over zijn snuit. Meer oorlogsschade dan de meeste Hollywoodhelden kunnen voorleggen. Het had makkelijk een gimmick kunnen worden, maar Uber doet iets wat verrassend veel menselijke acteurs in dit soort films vergeten: hij kijkt.
Vooral in zijn ogen zit het verhaal. Wanneer een wolf of beer opduikt, kijkt hij niet gewoon bang. Hij kijkt alsof hij dit eerder heeft meegemaakt en er nog altijd niet helemaal vrede mee heeft. Voor het stuntwerk kreeg Uber de hulp van zijn drie zonen. De honden kregen bovendien amper twaalf weken training, tegenover de gebruikelijke twintig. Monteur Dody Dorn doet vervolgens de rest en monteert die verschillende prestaties tot één geloofwaardige, emotionele aanwezigheid.
Pitt vertelde dat hij tijdens emotionele scènes hondensnoepjes bij zich had om Uber telkens terug naar de set te lokken wanneer de viervoeter er genoeg van had. Je zou bijna kunnen zeggen dat de method acting hier letterlijk met snoep werd betaald.
Prachtig, maar niet memorabel
Visueel valt er weinig aan te merken. Director of Photography Mauro Fiore, die voor Ayer eerder Training Day (2001) in beeld bracht, laat Nieuw-Zeeland overtuigend doorgaan voor Alaska. Ayer filmde op gletsjers waar volgens hem nog nooit eerder een camera was geweest. Voor één shot zette een helikopter Pitt en Uber zelfs neer op een bergkam waar de crew nauwelijks voet aan de grond kon krijgen. Dat zie je. De wereld is immens, Pitt is klein en de hond is nog kleiner.
De sound design doet minstens evenveel als de beelden. Wind, water, knetterend vuur en in de verte huilende wolven zijn vaak effectiever dan de muziek van Jared Michael Fry, die nauwelijks meer voorstelt dan wat je in een lift hoort. Minder overtuigend zijn de CGI-dieren. De wolven en de beer zien er geregeld uit alsof ze rechtstreeks uit een videogame zijn weggelopen. En naast een echte, ademende Uber valt dat contrast extra hard op.
Ayer heeft daarnaast soms moeite om zijn emoties gewoon te laten bestaan. De film wil heel graag dat je geraakt wordt. En dus zwelt de pianoscore aan, blijft de camera net iets langer hangen en komt de flashback op een voorspelbaar moment. Het sentiment wordt niet gesuggereerd, maar op een dienblad aangeboden. Een tikje meer terughoudendheid had de emoties waarschijnlijk nog sterker gemaakt.
Want daar zit de grootste zwakte van Heart of the Beast. Het scenario van Cameron Alexander, ooit een favoriet op de Black List, slingert van de ene crisis naar de andere. De 101 minuten vliegen voorbij, maar je kunt nauwelijks één gevaar aanwijzen dat je nog niet in tien andere survivalfilms hebt gezien. In vergelijking met Cast Away (2000) of All Is Lost (2013) voelt Heart of the Beast bovendien opvallend licht. Die films laten hun hoofdpersonages langzaam veranderen, breken of verdwijnen. Hier ligt de bestemming eigenlijk vanaf het begin vast. De reis is vooral een middel om er te geraken.
Daardoor is dit uiteindelijk minder een survivalfilm dan een vriendschapsfilm die toevallig in extreem slecht weer speelt. Ook de oorlogsflashbacks, badend in een agressief rood, moeten het trauma van mens en hond voelbaar maken. Maar ze keren zo vaak terug dat ze hun effect verliezen. Het interessantste idee van de film, een hond die net als zijn baasje met oorlogstrauma rondloopt, wordt eigenlijk slechts sporadisch aangeraakt. Zodra het interessant dreigt te worden, trekt de film zich alweer terug naar bekend terrein.
Ons belangrijkste advies: kom tien minuten te laat! Serieus. We gaan niet verklappen waarom, maar de openingsscène ondergraaft een groot deel van de spanning die daarna moet worden opgebouwd. Je mist hooguit wat landschappen maar niets essentieels. Je bespaart jezelf echter een scène waarin de film meteen verklapt hoe het verhaal afloopt.
Heart of the Beast vindt het survivalgenre niet opnieuw uit. Het blijft er gewoon trouw aan. En soms is trouw nu eenmaal precies wat je van een hond mag verwachten.
Met Uber, Brad Pitt, J.K. Simmons, Anna Lambe. VS. 1u41.
