RECENSIE: COLONY
Een zombiefilm voor zij die er nog nooit eentje zagen, want Colony brengt niks nieuws aan tafel. Een ongeïnspireerd stukje apocalyptische horror dat netjes de regels volgt.
Wat heeft de Zuid-Koreaanse cinema ons afgelopen kwarteeuw prachtige films geschonken. Is er een land dat nadrukkelijker zijn stempel heeft gedrukt op de cinema van de 21e eeuw? We zijn dolverliefd geworden op de films van Park Chan-wook (Oldboy), Bong Joon-ho (Parasite), Lee Chang-dong (Burning) en Kim Ki-duk (Bin-Jip). Een iets minder bekende naam is Yeon Sang-ho, die in 2016 verraste met de lekkere zombiefilm Train to Busan – een luxueuze, spektakelrijke en kostelijk amusante zombies on a train-film. Bijzonder lucratief bovendien, met een wereldwijde box office van 95 miljoen dollar voor een productiebudget van amper 8,5 miljoen. Met Colony neemt Yeon opnieuw een duik in het zombiegenre, maar het is een lompe sprong in ondiep water.
De film speelt zich integraal af in een wolkenkrabber in Seoul waar zich (onder meer) de kantoren van een biotechbedrijf bevinden. Wanneer daar een muterend virus wordt losgelaten, verandert de conferentie die er plaatsvindt in een nachtmerrie, terwijl de autoriteiten het gebouw hermetisch afsluiten. Een groep overlevenden probeert gered te worden, terwijl ze de strijd aangaan met de geïnfecteerden die hen op de hielen zitten. Klinkt bekend? George A. Romero, maker van Night of the Living Dead, had graag een woordje gehad met de rechtenafdeling. Maar laat het ons voor het gemak houden op ‘geïnspireerd door’.

Noem ze vooral geen zombies! Het gaat hier over een groep onschuldige mensen die door een biowapen geïnfecteerd zijn. Maar ze bijten wel als zombies. Ze lopen als zombies. Ze produceren evenveel slijm en bloed als de vele duizenden zombievarianten die hen in de filmgeschiedenis voorafgingen. Maar bovenal: zowat elk denkbaar cliché uit het genre is hier aanwezig — behalve het zieke kind dat dringend zijn insuline nodig heeft. Dat mag, maar dan moet het een feest zijn dat knalt. En Colony is géén banger van een fuif. Het is een te lange zit waarbij we na 45 minuten reeds alles al hadden gekregen. De film is niet trashy genoeg, de body horror boeit niet, straffe set pieces zijn er niet en een coole visuele stijl ontbreekt. Waar zijn de vondsten en frisse ideeën?
We schetsen het graag aan de hand van enkele voorbeelden. Er zit een messengevecht in de film. Net voor de eerste haal is de cameravoering nog enigszins beheerst. Maar zodra messen tussen de ribben worden geschoven, wordt er overgeschakeld naar schichtige beelden gedraaid vanop de schouder: rukje naar links, rukje naar rechts, en nog eens over en weer. Het is luie regie, inhoudelijk leeg en mikt op een pover effect. Een ander voorbeeld is het schabouwelijk niveau van de dialogen, alsof geschreven door AI. “We zijn hier niet veilig. Laten we wachten op back-up,” en ook “We moeten naar het dak. Het reddingsteam komt.” Hemeltjelief, wat een gezeik.
Voor zij die bovenstaande te streng vinden: op een bepaald moment proberen de personages in de parkeergarage verstijfd door angst stilletjes weg te sluipen van een groepje zombies – excuus: geïnfecteerden. Trapt één van die personages toch wel niet op een leeg blikje op de grond zeker! Oh, wat ging ons hart tekeer toen het de zombies alarmeerde. Of nog geen handvol minuten nadat het gebouw in lockdown gaat, verschijnen er zes bussen met zwaarbewapende agenten. We geloven gerust dat de arm der wet indien nodig snedig uit de hoek kan komen, maar tientallen tot de tanden gewapende agenten binnen de vijf minuten uit de hoed toveren is bij de Koreaanse haren getrokken. We hebben het getimed: twintig minuten ver in de film en we waren verveeld door het gebrek aan inspiratie en logica.

Ergens halfweg is er een schermutseling in een industriële keuken. Een personage krijgt een duw en landt bruusk tegen een inoxmeubel, waardoor een preistengel in de achtergrond ongepland naar beneden tuimelt. Het is een minuscuul iets en klein in de achtergrond, maar de onverwachte en onberekenbare aard ervan deed ons beseffen dat er meer leven en spontaneïteit school in de val van die prei dan in de rest van deze twee uur durende zielloze constructie.
Tot zover de tirade, want laat ons niet vergeten waar het eigenlijk om draait. Als je geniet van het zombiegenre dan is Colony een te pruimen staaltje fan service. Sang-ho windt er duidelijk geen doekjes om en wil je met zijn nieuwe prent uitnodigen voor een filmfeestje. Dat het voor ons een feest was met een slechte DJ, goedkope cava en veel te dronken dansvloerlui, hoeft niet te betekenen dat je er niet beneveld wild mag dansen op de tunes. Ga er dus gerust voor. Maar kom niet klagen bij de kater achteraf.
Met Jun Ji-hyun, Koo Kyo-hwan, Ji Chang-wook, Kim Shin-rock, Go Soo. Zuid-Korea. 2u02.