RECENSIE: GODZILLA MINUS ZERO

Deel
RECENSIE: GODZILLA MINUS ZERO
© 2026 TOHO

De kolos verliest aan kracht

Drie jaar na het indrukwekkende Godzilla Minus One, komt cineast Takashi Yamazaki met een tweede ronde voor de Koning der Monsters, ditmaal met tegenstander-draak King Ghidorah. Een duurder en epischer vervolg, maar ook een kwetsbaardere film dan zijn voorganger.

Een van de meest verfrissende aspecten van Minus One was de terugkeer naar de historische context waarin de beroemdste der kaijus zijn oorsprong vond: de Tweede Wereldoorlog. Na tientallen films waarin Godzilla de hedendaagse wereld aanviel, keerde de reusachtige hagedis terug naar zijn oorspronkelijke metafoor van het atoomtrauma en, in bredere zin, de oorlog als geheel. 

Godzilla Minus Zero, het rechtstreekse vervolg, verdiept en verbreedt die thematische horizon aan de hand van drie verhaallijnen die tijdens de climax samenkomen. Eerst ontdekken we dat de overlevenden van Godzilla's aanvallen, onder wie Noriko (Minami Hamabe), de partner van piloot Shikishima (Ryunosuke Kamiki), vreemde mutaties ontwikkelen. Een duidelijke verwijzing naar de straling die vrijkwam bij de nucleaire fall-out. Daarna verschuift de aandacht naar de dreiging van de Amerikaanse strijdkrachten, die na de overwinning van de geallieerden op slinkse wijze de macht in Japan naar zich toe trekken. Tot slot introduceert Minus Zero een tweede kaiju: King Ghidorah, wiens vermogen tot regeneratie doet denken aan de steeds verder escalerende wapenwedloop.

Een ambitieus programma, dat Minus Zero niet echt weet te doen landen. Bedolven onder een overdaad aan symboliek en een veelstemmige vertelstructuur, stapelt de film zijn motieven op elkaar, maar slaagt er zelden in die samen te brengen in een helder verhaal. Vooral de menselijke factor, die in de eerste film centraal stond, komt in het vervolg maar met moeite aan bod. Takashi Yamazaki benadert het gezinsleven vrijwel uitsluitend vanuit melodramatisch oogpunt. Het aantal scènes waarin personages in tranen uitbarsten, begeleid door de nadrukkelijke strijkers van Naoki Sato, is nauwelijks bij te houden.

© 2026 TOHO

Wat overeind blijft, is het nog steeds indrukwekkende spektakel. De sterkste beelden ontstaan uit composities die de schaalverhoudingen benadrukken: mensen bewegen zich op de voorgrond, terwijl de gigantische monsters zich op de achtergrond in hun overweldigende omvang manifesteren. Ook de digitale special effects tillen het niveau opnieuw naar een hoger level ten opzichte van de eerste film. Toch vervallen ze niet in het fletse fotorealisme van Hollywoodproducties. De monsters krijgen een ruwe, fantasierijke vormgeving, die soms wel van het ene shot op het andere lijkt te veranderen. Wellicht botsen we hier op het plafond van wat het budget mogelijk maakt. Die onvolkomenheden doen de filmervaring echter geen afbreuk. Integendeel, ze geven de beeldtaal een eigen karakter en versterken het bevreemdende effect van de beste scène uit de film: een dromerige CGI-sequentie waarin een personage zich inbeeldt hoe Godzilla New York met de grond gelijkmaakt.

Met Minami Hamabe, Ryûnosuke Kamiki en Masami Nagasawa. Japan. 2u15.

Vertaald door Zita Meeusen.