RECENSIE: GUGU'S WORLD
Een jongen blijft zichzelf, de rest leert bij. Innemende en kleurrijke queer coming-of-age die zich soms iets te bewust is van zijn eigen charme.
Gugu is elf en woont bij zijn oma Dilma in het Braziliaanse dorpje Ceará, naast een stuwmeer dat stilaan droogvalt. Hij voetbalt graag en goed, maar doet ook make-up op en danst. Zijn vader Batista weet niet wat hij met zo’n zoon moet. Als Dilma dingen begint te vergeten, houdt Gugu dat verborgen, want anders belandt hij bij die vader.
De jonge Yuri Gomes draagt de film zonder moeite. Hij is twee seconden een brutale rakker en dan valt hij ineens stil, als een kind dat iets hoort wat volwassenen nog niet merken. Teca Pereira is als Dilma ijdel, brutaal en veel meer dan een gezellige oma. Haar aftakeling doet pijn omdat je geen hulpeloos vrouwtje ziet verdwijnen. Lázaro Ramos ontsnapt als Batista grotendeels aan de karikatuur. Het venijn zit hem in de details, zoals wanneer hij Gugu een pornoblad toestopt om diens mannelijkheid aan te scherpen.

Visueel scoort regisseur Allan Deberton met kleine dingen. Dilma’s huis, een snoepwinkel van lila muren en kussens, steekt af tegenover de moerassige omgeving en de wat steriele schoolgebouwen. Het scenario is de zwakke schakel. Dilma’s verval verloopt in zoveel nette stapjes dat je de film soms een duwtje wilt geven. Het stuwmeer, dat langzaam leegloopt en de toren van een verdronken kerk blootlegt, is een mooi beeld en verwijst naar de dood van Gugu’s moeder, die tegen de dam protesteerde. Maar de film doet er verrassend weinig mee.
Brazilië stuurt de film naar de Oscars, en dat verbaast me niet. Warm, met net genoeg tanden. Wat roekelozer was nog mooier geweest, maar tegen twee zulke hoofdacteurs en een regisseur die weet wanneer hij moet zwijgen, zeg je niet snel nee.
Yuri Gomes, Teca Pereira, Lázaro Ramos. Brazilië. 1u33.