RECENSIE: HOPE

EEN OVERDAAD AAN IDEEËN

Wat heb ik in vredesnaam net gezien? Neen, we hebben het niet over Digger met Tom Cruise. Ook Hope kent een bijzonder hoog ‘what the fuck’-gehalte.

Spectaculaire auto-achtervolgingen, liters bloed die in het rond vliegen en een CGI-alien gespeeld door Michael Fassbender, Hope heeft het allemaal. De film opent nochtans met een aards tafereel: een groep jagers ontdekt een dode koe midden op een landweg. Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat de klauwsporen op het karkas wel zéér groot zijn. Loopt er misschien een beer of tijger los in de omgeving van het Zuid-Koreaanse Hope Harbor?

Al snel blijkt dat er meer aan de hand is wanneer een plaatselijke politieagent (Hwang Jung-min) op een spoor van vernieling stuit in het havenstadje Hopo. Het mag gezegd worden, het begin van Hope ziet er fantastisch uit. Van rookpluimen in de azuurblauwe lucht en rondslingerend puin in verlaten straten tot tientallen vliegen die boven een karkas zoemen, de aangerichte ravage wordt met indrukwekkend oog voor detail vormgegeven. Zo voelt de wereld waarin Hope zich afspeelt van meet af aan echt aan. Naar verluidt is dit de duurste Zuid-Koreaanse film ooit gemaakt, en dat merk je vooral aan de decors. De uitgestrekte locaties, met hun zwaar gehavende gebouwen en straten, moeten niet onderdoen voor de sets van een grote Hollywoodproductie.

Het kat-en-muisspel waarbij de politieagent het monster maar niet in zijn vizier krijgt, geeft de kijker ruim de tijd om zijn fantasie de vrije loop te laten. Wat voor monster is verantwoordelijk voor zoveel vernieling? Dat sterke begin verliest gaandeweg echter aan slagkracht omdat regisseur Na Hong-jin de klok regelmatig uit het oog lijkt te verliezen. Verschillende sequenties worden veel te lang uitgesponnen en sommige scènes hadden probleemloos op de montagetafel kunnen sneuvelen. Als kijker wordt je geduld dan ook stevig op de proef gesteld wanneer de zoveelste achtervolging maar blijft aanslepen.

Halverwege de film gaat het sciencefictiongehalte bovendien stevig de hoogte in, wanneer de dreiging niet van deze planeet blijkt te komen en de buitenaardse wezens steeds nadrukkelijker in beeld verschijnen. Jammer genoeg lijken de aliens zo uit een videogame te komen, met CGI van bedenkelijke kwaliteit die schril afsteekt tegen de geslaagde decors. Wat aanvankelijk aanvoelde als een Hollywoodproductie verandert zo gaandeweg in een straight-to-dvd B-film.

Het beste wat we over Hope kunnen zeggen, is dat de film tenminste origineel probeert te zijn en zichzelf daarbij niet te serieus neemt. De personages zijn over the top en bedienen zich van vermakelijke dialogen terwijl de camera over het wegdek zwiert en de kogels in het rond vliegen. Tegen het einde neemt het verhaal bovendien een wending die de kijker plots in een compleet andere film lijkt te droppen. Interessant, maar wij bleven toch vooral verward achter.

Met The Wailing (2016) bewees Na Hong-jin dat hij wel degelijk entertainende en ontregelende cinema kan afleveren. Het probleem met Hope is echter dat de film te veel wil bieden: te veel ideeën, te veel CGI en vooral een veel te lange speelduur. Jammer, want ergens in deze overdaad schuilt een vermakelijke actieprent.

Met Hwang Jung-min, Zo In-sung, Hoyeon, Michael Fassbender, Alicia Vikander. Zuid-Korea. 2u37.