RECENSIE: LE FANTÔME DE L'OPÉRA
Geesten, de opera, ballet, mooie gezichten, nestel je in die cinemazetel en geniet.
Met een nieuwe adaptatie van een bekende roman, opera en film kan je gemakkelijk de mist in gaan. Al deed je nog zo je best om er iets moois van te maken, fans zullen geen genade kennen. Met Le Fantôme de l’Opéra speelt regisseur Alexandre Castagnetti het echter op veilig. Hij maakt geen letterlijke vertolking van de bekende roman uit 1910 noch een remake van de muzikale film The Phantom of the Opera (2004), maar een moderne adaptatie van de alom bekende legende. Het resultaat is een waardige nieuwe zijtak in het operaspook-universum.
Anastasia (Deva Cassel) is danseres en haar droom komt uit als ze in de prestigieuze Opéra Garnier van Parijs mag gaan dansen. Vaak dwaalt ze eenzaam door het doolhof van het impressionante operagebouw en op haar tochten ontmoet ze een mysterieuze pianist (Julien de Saint Jean). Intussen repeteert ze met het dansgezelschap Orphée, een balletvoorstelling die werd geschreven door het zogenaamde ‘spook van de opera’. Het stuk werd nooit eerder opgevoerd, en met dit unicum wil de strenge artistieke leider James (Romain Duris) in de geschiedenisboeken belanden. Terwijl hij op zoek is naar de perfecte sterspeelster gebeuren er enkele mysterieuze ongelukken die de zoektocht bemoeilijken.
De film is alvast mooi om naar te kijken, met knappe acteurs, prachtige decors en stijlvolle kostuums. Het Garnier operagebouw spreekt erg tot de verbeelding. Met haar rijke verleden schept het een sfeer waar geesten en vervlogen drama’s weer tot leven kunnen komen. In balletpakje, wikkelrok en beenverwarmers dwaalt Anastasia door de gangen. Het is een eenvoudige look, maar ballet straalt na al die jaren nog steeds iets uiterst elegants en stijlvols uit.
Het grote minpunt van de film is dat het verhaal focust op de liefdesverhouding van Anastasia en Ernest de pianist, terwijl er zoveel andere interessante aspecten zijn aan de legende van het spook in de opera. Mysterieuze verschijningen, verdwijningen en in het geval van deze adaptatie: het ballet! Als Anastasia meer danste tijdens haar dwaaltochten zou je pas echt in de film gezogen worden. Ter vergelijking: The Phantom of the Opera (2004) blaast je omver met de galmende stemmen van Gerard Butler en Emmy Rossum, en het epische orkest dat hen begeleidt. De muziek staat de mistige, schemerige sfeer van het verhaal bij. In de nieuwe film hadden ballet en vertelling nog meer op elkaar kunnen inspelen.
Gelukkig is er ook in deze productie een orkest van dienst, wat enorm bijdraagt aan het gevoel van spanning en vergane glorie die de film uitdraagt. Er komt ook sporadisch een popliedje opduiken om de moderne setting wat in de verf te zetten. Mis je de klokstem van Gerard Butler? Natuurlijk, maar voor hen die naar een gemoedelijke halloweenfilm op zoek zijn (die je niet in je broek doet plassen), is Le Fantôme de l’Opéra een meeslepende voltreffer.
Met Deva Cassel, Romain Duris, Julien de Saint Jean, Laika Blanc Francard, Guillaume Diop. Frankrijk. 2u14.
