RECENSIE: PRACTICAL MAGIC 2
HAD DE VLOEK DEZE GENERATIE BETER KUNNEN OVERSLAAN?
Sally heeft haar dochters jarenlang voor de Owens-vloek proberen te beschermen. Eén verliefdheid is genoeg om hun leven overhoop te halen.
Toen Practical Magic in 1998 in de bioscoop verscheen, wist de film een frisse draai te geven aan romantiek en magisch realisme. Regisseur Griffin Dunne had een jaar eerder met Addicted to Love al op een scherpe en grappige manier gekeken naar onze obsessie met liefde en de soms vreemde dingen die we doen om de gevoelens van iemand anders te beïnvloeden. Voor zijn bewerking van Alice Hoffmans succesroman koos hij voor een gelijkaardige insteek. Net als Addicted to Love had ook Practical Magic een flinke hoek af, al sloeg het verhaal soms door in ronduit idiote taferelen. De beruchte Midnight Margaritas-scène blijft daarvan misschien wel het beste — of eerder slechtste — voorbeeld. Toch groeide de film in de jaren daarna uit tot een geliefde herfstklassieker, vooral bij vrouwen.
Voor Practical Magic 2, gebaseerd op Hoffmans The Book of Magic, neemt de Deense cineaste Susanne Bier (bekend van de series The Night Manager, The Undoing en The Perfect Couple) de regie over. Dat ze een uitgesproken vrouwelijke touch aan dit vervolg zou geven, lijkt op papier een goede keuze, maar op enkele geslaagde scènes na levert ze een erbarmelijke film af. De humor en onvolmaaktheden die de hoofdpersonages in het origineel zo menselijk en herkenbaar maakten, zijn hier helemaal zoek. Kinderachtige clichés, lichtvoetige momenten en melige plotwendingen stapelen zich op. De toevoeging van de warlocks spant de kroon: niet alleen gênant, maar ook volstrekt overbodig. Veel creativiteit is er niet te bespeuren.
Maar net die neiging om op bekend terrein te blijven zal bij liefhebbers van het eerste deel wellicht in de smaak vallen. De gezellige, magisch-realistische sfeer voelt bijna dertig jaar later nog opvallend vertrouwd aan en ook heel wat bekende gezichten keren terug. Naast Sally (Sandra Bullock) en Gillian (Nicole Kidman) maken zelfs tantes Franny (Stockard Channing) en Jet (Dianne Wiest) opnieuw hun opwachting. Ook de Owens-vloek vormt daarbij nog altijd de motor van het geheel: wie verliefd wordt op een Owens-vrouw riskeert dat met zijn leven te bekopen. Ditmaal dreigt de geliefde van een van Sallys dochters het slachtoffer te worden.
Wat ook overeind blijft, is het samenspel tussen Bullock en Kidman. De twee voelen zich zichtbaar op hun gemak bij elkaar en hun compliciteit spat van het scherm. Ook Joey King en Maisie Williams overtuigen als de nieuwe generatie Owens-dochters. Met de mannelijke cast loopt het daarentegen grotendeels mis. Vooral Lee Pace blijkt een ongelukkige keuze. Tussen hem en Bullock ontbreekt elke vonk. Als de film niet voortdurend zou benadrukken dat er iets tussen hen speelt, zou je het als kijker waarschijnlijk niet eens merken. De band tussen King en Maridueña is wel duidelijk voelbaar.
De eerste Practical Magic was verre van perfect, maar veroverde desondanks een plekje in mijn hart. Dat maakt het des te jammerder dat deze sequel zo moeilijk verteerbaar is. Wie in 1998 al weinig kon met de Owens-zussen en hun excentrieke familie, hoeft hier dan ook helemaal niet aan te beginnen. Wie graag nog eens in hun wereld duikt, kan beter het origineel op Netflix herbekijken.
Met Sandra Bullock, Nicole Kidman, Joey King, Maisie Williams, Stockard Channing. US. 1u50.
