RECENSIE: QUELQUES MOTS D'AMOUR

Deel
RECENSIE: QUELQUES MOTS D'AMOUR

Quelques mots d’amour kan moeilijk kiezen wat hij nu precies is: een kinderfilm of een drama voor volwassenen? Toch valt er in die onduidelijkheid heel wat moois te ontdekken.

Erika (Hafsia Herzi) is een alleenstaande moeder in de jaren 1990 in een voorstad van Parijs. Haar twee kinderen van vijf en zeven, Yoni en Abigaëlle (Aïdan Djouadi, Ella Bedoucha), hebben elk een andere vader die in geen velden of wegen te bekennen is. Yoni is een koddig jongetje dat zich hier weinig om bekommert, maar Abigaëlle is bezeten door haar afwezige vader, van wie ze een jeugdige foto op haar nachtkastje heeft. Een typisch geval van ‘daddy issues’, zo merkt de psycholoog van Erika laconiek op.

De zoektocht naar Abigaëlle’s papa is geen fase maar blijft jaren aanslepen. De tweede helft van de film geeft Abigaëlle weer als tiener, ditmaal gespeeld door Nour Salam, nog altijd met dezelfde foto in haar hand. Samen met een trouwe vriendin zet ze alles op alles om haar vader te ontmoeten. Je voelt al van ver aankomen dat die zoektocht niet anders kan dan op ontnuchtering uitlopen. Daarom is het jammer dat Rosenberg zo erg de nadruk legt op de zoektocht naar een vaderfiguur in zijn verhaal. Quelques mots d’amour heeft namelijk wel degelijk meer te bieden.

Zo is er Yoni (als tiener gespeeld door Mateo Danila), een personage dat vaak ingezet wordt als ‘comic relief’. Wanneer hij de parfum van zijn moeder gebruikt, ontkent hij dit starrig, zelfs nadat ze hem hiermee confronteert. Abigaëlle schaamt zich in eerste instantie voor haar halfbroer. Ze wil zelfs niet dat haar klasgenoten weten dat ze familie zijn. Halverwege de film kentert dit, als ze merkt dat hij gepest wordt op het schoolplein. Abigaëlle spreekt de pestkoppen streng toe maar laat niet blijken dat Yoni haar broer is. Deze relatie tussen halfbroer en halfzus had nog wat verder uitgediept mogen worden. Vergeleken met de zoektocht naar een afwezige vader is dit een veel frissere manier om tegen familierelaties aan te kijken.

Cinematografisch doet Quelques mots d’amour denken aan sociaal-realistische drama’s als Rocks (2020, Sarah Gavron). De camera zit steeds dicht op de huid van de personages, waardoor het makkelijk is om met hen mee te leven. De schaduwrijke tonen van de film zorgen er bovendien voor dat het hele verhaal een subtiele tristesse heeft. Enigszins dubieus is dat regisseur Rosenberg voor twee vertelperspectieven kiest: zowel dat van Erika als Abigaëlle. Daardoor ontstaat er verwarring over op welke doelgroep de film nu exact mikt. Het verhaal van Abigaëlle is te simplistisch om een volwassen publiek nu echt te kunnen bekoren, tegelijkertijd zullen de sequenties van Erika bij haar therapeut te ingewikkeld zijn voor kinderen.

Toch zijn er ook momenten waarop Quelques mots d’amour het kinderperspectief en het volwassen perspectief met elkaar weet te verenigen. Zo pikt het gezin in het begin van de film een straathond op, waar Abigaëlle een hechte band mee opbouwt. Wanneer die wegloopt, gaat Erika naar een asiel om het dier op te pikken. Ze krijgt het alleen niet mee omdat zij niet de rechtmatige eigenaar is. Zo ontstaat er een discussie die raakt aan de essentie van de film: wie zijn je dierbaarder, de mensen die wettelijk aan je verbonden zijn, of degenen met wie je al je tijd doorbrengt?

Met Hafsia Herzi, Nour Salam, Ella Bedoucha, Aïdan Djouadi, Mateo Danila. Frankrijk. 1u35.