RECENSIE: THE PLAGUE
ALS GROEPSDRUK BESMETTELIJK WORDT
Op waterpolokamp komt Ben terecht in een groep waar het er ook naast het zwembad bijzonder hard aan toegaat. Wanneer één van zijn kampgenoten wordt uitgesloten, moet Ben kiezen tussen meelopen of zelf gepest worden.
Basket, voetbal, een occasioneel partijtje tennis: veel verder reikte onze sportieve ambitie als kind niet. Op het kamp waar de jonge Ben zijn zomer doorbrengt, is het al waterpolo dat de klok slaat. Het kan er in die sport fysiek behoorlijk ruw aan toegaan, en Ben lijkt op het eerste gezicht dan ook een buitenbeentje. Hij is gevoeliger en meer ingetogen dan zijn kampgenoten, een groep jongens die hun dagen vult met het uithalen van flauwe grappen en luidop fantaseren over de meisjes die ze op weg naar het zwembad tegenkomen.
Eén iemand staat echter nog lager in de pikorde van het kamp, en dat is Eli. Eli is niet goed in sport, gedraagt zich sociaal onhandig en is onpopulair binnen de groep. De jongens laten hem volledig links liggen en geven daar een bijzondere reden voor: Eli heeft ‘the plague’. Wie te dicht in zijn buurt komt raakt volgens de groep besmet, waarna je eerst vreselijke uitslag krijgt en je hersenen vervolgens ‘veranderen in baby-eten’.
Ben denkt er zichtbaar het zijne van, maar hij heeft niet veel keuze. In deze groep is het eten of gegeten worden. Hoewel hij niet actief deelneemt aan de pesterijen die Eli moet ondergaan, kiest hij ervoor om de andere kant op te kijken en probeert hij de jongen net als de rest van de groep zoveel mogelijk te mijden. Het is een dynamiek die we maar al te goed kennen van de speelplaats, al blijven ook volwassen omgevingen er uiteraard niet van gespaard. Op het kamp is de aanstoker van de pesterijen Jake, een haantje de voorste met grote mond. Hij laat het niet na om ook Ben te kleineren door te lachen met zijn wat vreemde uitspraak van het woord ‘stop’ of zijn keuze om als vegetariër door het leven te gaan. Het is reden voor Ben om extra voorzichtig te zijn. Hij wil vooral vermijden dat hij de nieuwe pispaal van de groep wordt.
Naast het opzet dat interessante thematieken als groepsdynamiek, meeloperij en toxische mannelijkheid bij jonge tieners onder de loep neemt, weet The Plague ook op andere vlakken te overtuigen. Zo staat de volledige jonge cast bijzonder sterk te acteren, wat ook mag gezegd worden van hun coach, gespeeld door Joel Edgerton. Op visueel vlak maakt de film evengoed indruk. Naast de spectaculaire onderwatertaferelen wordt de setting van het kamp doordacht in beeld gebracht, met knappe shots en subtiele camerabewegingen die de ongemakkelijke sfeer extra in de verf zetten. The Plague werd op het festival van Cannes eerder dit jaar dan ook onthaald met enthousiaste reacties en een lange staande ovatie.
Terecht? Nou… Hoewel de film met al het voorgaande duidelijke troeven in handen heeft, moeten we eerlijk bekennen dat hij ergens halverwege onze interesse verloor. Zo voelt de speelduur van slechts anderhalf uur door de bijzonder trage opbouw toch opvallend lang aan. Dat hoeft geen probleem te zijn: een verhaal dat langzaam opbouwt kan des te meer impact hebben in zijn finale. Helaas vindt The Plague geen bevredigend einde voor zijn boeiende uitgangspunt. Het verhaal kabbelt wat voort, terwijl je als kijker blijft wachten op het moment waarop de dingen écht in gang schieten.
Opvallend is dat de film zelf ook niet goed lijkt te weten waar hij naartoe wil. Wat begint als een psychologisch drama over groepsdruk en uitsluiting hint bij momenten ook naar (body) horror. Zowel de soundtrack als de cinematografie voeden die verwachting, maar ook hier blijft de ontlading uit. Het lijkt wel alsof Charlie Polinger, voor wie dit als regisseur zijn eerste langspeelfilm is, geen duidelijke keuze over de afwikkeling durfde te maken. Wanneer de aftiteling over het scherm rolt, blijf je dus jammer genoeg achter met de gedachte dat er zo veel meer in zat.
Al bij al is The Plague een film met interessante thematiek en sterke visuele flair, maar eentje die zijn eigen verwachtingen niet weet in te lossen. Wat begint als een intrigerende verkenning van groepsdruk en uitsluiting eindigt daardoor als een gemiste kans. Een film geplaagd door zijn gebrek aan richting.
Met Joel Edgerton, Everett Blunck, Kayo Martin, Kenny Rasmussen, Elliott Heffernan. Verenigde Staten/ Roemenië/ Australië/ Verenigde Arabische Emiraten. 1u38
