RECENSIE: Tuner bevat nog een paar valse noten
Wist jij dat het stemmen van piano’s een vak op zich is? Wij ook niet, tot we Tuner keken. Volgens de film is het helemaal geen dying art form, integendeel: het gaat zelfs gepaard met heel wat actie. Want wie zegt dat piano’s stemmen en kluizen kraken niet hand in hand kunnen gaan?
Tuner volgt Niki (Leo Woodall), een jonge man die als leerling aan de slag is bij pianostemmer Harry. Niki heeft een gehooraandoening, waardoor hij bijna geen enkele vorm van geluid kan tolereren en gedwongen is om continu gehoorbescherming te dragen. Deze aandoening maakt hem echter uiterst geschikt voor het stemmen van piano’s. Dit, en het feit dat hij zelf ooit een virtuoze pianist was. Samen met Harry (Dustin Hoffman), die Niki onder zijn hoede heeft genomen, stemmen ze piano’s als job. Helaas gaat de gezondheid van Harry achteruit en lijdt hij ook nog eens verlies met zijn bedrijf. Niki ontdekt per toeval dat zijn gevoeligheid voor geluid hem bijzonder getalenteerd maakt om moeiteloos kluizen te kraken en beslist om via deze illegale manier Harry uit financiële nood te helpen. Tijdens dit spannende avontuur leert hij Ruthie (Havana Rose Liu) kennen, op wie hij halsoverkop verliefd wordt.
Op papier klinkt het scenario als een goede opzet. Tuner wil namelijk veel zijn: én drama én actie én romcom. De film slaagt er helaas niet in om deze elementen samen te voegen en mist een rode draad. Want waarover gaat de film nu eigenlijk? Het is meer dan “gewoon” een leuke actiefilm. Daarvoor bevat het te donkere elementen, zoals het duidelijk emotionele trauma dat Niki met zich meedraagt. Langs de andere kant voelt het juist te luchthartig aan om daadwerkelijk een diepere boodschap over te kunnen brengen. Het abrupte einde kan hierbij goed werken, maar voelt in dit geval ietwat ridicuul aan.
De personages blijven daarnaast aan de oppervlakte drijven, wat niet storend was geweest als het verhaal dit ook deed. Een diepere uiteenzetting van Niki’s personage hoeft misschien niet, maar ontbreekt hier wel om met hem mee te kunnen voelen. Je krijgt als kijker bijna geen inkijk in zijn innerlijke wereld en zijn verleden, waardoor je je na de film nog steeds afvraagt waarom hij doet wat hij doet. Woodall’s stoïcijnse acteerprestatie zou hier ook voor iets tussen kunnen zitten. Niki’s vader is namelijk overleden (meer krijg je hierover niet te weten), maar het blijft onduidelijk in hoeverre hij dit al dan niet heeft verwerkt. Het zou nochtans een verklaring kunnen zijn waarom hij tot het uiterste gaat voor Ruthie en bijna zijn leven riskeert voor een meisje dat hij pas één maand kent. Hun relatie evolueert snel, maar wordt ook gekenmerkt door een typisch conflict (dat je vrijwel vanaf het begin zag aankomen) wanneer zij ontdekt dat hij zich bezighoudt met criminele activiteiten. Dustin Hoffman’s personage, Harry, krijgt tenslotte bijzonder weinig schermtijd. Je blijft achter met het gevoel dat de relatie tussen hem en Niki veel sterker uitgewerkt had kunnen worden.
Volgens Niki’s woorden in de film: een piano is nooit helemaal perfect gestemd. Eén noot kan op zichzelf zuiver zijn, maar weer helemaal uit harmonie klinken wanneer je het samen met de andere toetsen speelt. Hetzelfde geldt helaas voor Tuner: het heeft humor, een sappig romantisch kantje, spannende actie en een kans op een innovatief verhaal met interessante personages. Maar voeg deze aspecten samen, en de geloofwaardigheid ervan daalt.
Met Leo Woodall, Havana Rose Liu, Dustin Hoffman, Lior Raz en Tovah Feldshuh. Canada & Verenigde Staten, 1u49.
