RECENSIE: VERITY
Een erotische thriller die noch verleidt, noch doet griezelen
Hathaway is tegenwoordig overal te zien. Verity is haar zwakste film, al treft haar geen schuld. Wat je te zien krijgt is even onwaarschijnlijk als onsamenhangend en soms onbedoeld komisch.
Verity verfilmt de gelijknamige bestseller van Colleen Hoover, die zelf een cameo afdwong. Er is zonder twijfel een publiek voor dit soort films en ik dacht daar zelf toe te behoren, met twee van de interessantste actrices van dit moment op de affiche. Maar de film liet me vooral gefrustreerd achter. Dit is geen psychologische thriller, maar een platte tv-soap met wat seks.
Lowen (Dakota Johnson), een worstelende schrijfster, krijgt de kans van haar leven. Jeremy (Josh Hartnett) vraagt haar zijn vrouw, bestsellerauteur Verity Crawford (Anne Hathaway), te helpen een boekenreeks af te werken. Sinds een auto-ongeval is Verity vrijwel volledig verlamd. Lowen trekt tijdelijk bij hen in, tot ze een schokkende, onafgewerkte biografie ontdekt. Wat is waar, wat is fictie, en wie maakt wie iets wijs? Je raadt het na een half uur.
Mijn grootste bezwaar is het script, waaruit al het andere voortvloeit. De premisse heeft potentieel en deed me denken aan Hitchcocks Rebecca (1940). Dit had een film moeten zijn die ons voortdurend op het verkeerde been zet. In plaats daarvan sleept hij zich zonder spanningsboog van scène naar scène en eindigt hij in pure waanzin. Zodra je de zaal uitloopt, stort het bouwwerk in. Niemand gedraagt zich als een echt mens; het zijn pionnen die het plot van A naar B moet schuiven. Gone Girl (2014) begreep dat een goede twist eerdere scènes rijker maakt. Verity maakt ze net dunner.
De toon ligt al in de eerste minuten vast: een fietser komt om bij een ongeluk aan een kruispunt en zijn bloed spat als een waterval van gore over Lowen heen. Zo werkt dat niet, en ik spreek uit ervaring. Zelfs het forensisch onderzoek houdt geen steek in deze prent. Welkom in de wereld van Colleen Hoover.
Een ander struikelpunt is de regie van Michael Showalter, die uit de tv en komedie wereld komt. Dit is op zich geen bezwaar — Todd Phillips maakte bijvoorbeeld The Hangover (2009) en daarna Joker (2019). Showalter lijkt zich echter volledig over te geven aan wat Colleen op papier heeft gezet. Spannende scènes duren te lang of zijn te snel voorbij, en nergens voel je echte dreiging, en de kinderen praten niet als kinderen maar zijn er om de plot verder te duwen. Een erotische thriller heeft bovendien nood aan verleiding tussen hoofdacteurs. Tussen Johnson en Hartnett ontbreekt die volledig. Hun romance is chemie op papier: ze wordt aangekondigd, maar nooit gevoeld. Hartnett oogt van bij zijn eerste scène zo onheilspellend dat de film overuren moet draaien om te overtuigen dat twee vrouwen hun hoofd voor hem verliezen. En ja, er is een moment waarop de beide vrouwen tijdens een orgasme in een bedframe bijten. Ik verzin het niet.
Ook het acteerwerk redt weinig. Johnson doet haar bekende koele, ongedwongen ding op laag volume, Hartnett draait op drie gezichtsuitdrukkingen. Een sterkere regisseur had hen uit hun comfortzone geduwd; Showalter laat ze waar ze zijn. Hathaway tilt de kamer op en vindt dreiging in stilte, al vroeg ik me af waarom ze de rol aannam. Met dit talent voor de camera is dat de grootste gemiste kans.
Anne Hathaway, Dakota Johnson, Josh Hartnett, Ismael Cruz Cordova, Brady Wagner. Verenigde Staten. 1u54.
