RECENSIE: Hokum
Een heksenbrouwsel zonder betovering
Een schrijver trekt zich terug in een afgelegen Iers hotel om zijn nieuwe boek af te werken, maar wordt er zelf de hoofdrolspeler in een macaber verhaal.
In de openingsscène van Hokum zien we een conquistador en een jongen door een woestijnlandschap wandelen. Onder de loden zon naderen ze hun bestemming wanneer de landkaart die hen de weg wijst in een glazen fles komt vast te zitten. Met enkel zand rondom hen vindt de conquistador er niets anders op dan te proberen de fles te breken op het hoofd van de jongen. Maar vlak voor hij de klap uitvoert, twijfelt hij.
Het blijkt een scène te zijn uit een boek van Ohm Bauman (Adam Scott, vooral bekend van series als Parks & Recreation en Severance). Bauman loopt tijdens het schrijven vast en besluit zijn verblijf in Washington achter zich te laten om zijn verhaal in alle rust af te werken in een afgelegen hotel tussen de Ierse bossen. Daar blijken enkele vreemde gasten en hotelmedewerkers rond te lopen, waardoor Baumans focus op het schrijven al snel in het gedrang komt. Bovendien heeft hij een persoonlijke reden om precies deze locatie uit te kiezen, want zijn inmiddels overleden ouders maakten er ooit hun huwelijksreis. Wanneer hij vraagt naar de honeymoon suite vertelt hotelmedewerkster Fiona (Florence Ordesh) hem dat deze al jaren buiten gebruik is: de kamer zou behekst zijn. Bauman doet het verhaal af als hokum — nonsens. Maar wanneer Fiona kort daarna verdwijnt, besluit Bauman op onderzoek uit te gaan.
Hokum is de derde langspeelfilm van de Ierse regisseur Damian McCarthy, wiens vorige film Oddity ondanks een piepklein budget en beperkte crew zijn doorbraak betekende. Hokum verschijnt via Neon, de indie-distributeur die onder andere scoorde met Longlegs, en de afgelopen jaren nadrukkelijk heeft ingezet op horror. Kunnen regisseur en studio de belofte van hun vorige successen inlossen?
De film gaat intrigerend van start: het verhaal verkent thema’s als schuldgevoel en trauma, maar vermengt deze met elementen uit Ierse folklore. Ook het camerawerk van Colm Hogan verdient lof. Op visueel vlak is Hokum bijzonder indrukwekkend. Sinds The Shining weten we dat een hotel een uitstekende horrorlocatie kan zijn, en ook in deze film vormen de hotelgangen een claustrofobisch doolhof vol donkere hoeken en afgebladderd behangpapier. Het geslaagde spel van licht en donker draagt bij aan de sfeerschepping, waardoor je als kijker meegenomen wordt in de ontregelde belevingswereld van het hoofdpersonage. De bossen rond het hotel ogen dan weer oeroud en verankeren de film stevig in de realiteit van het landelijke Ierland.
De film weet de geslaagde eerste akte echter niet verder te zetten, want vanaf het moment dat Bauman op zoek gaat naar de verdwenen Fiona stuikt het verhaal in elkaar. Hij komt vast te zitten in de verboden honeymoon suite, waar het grootste deel van de film zich verder zal afspelen. De folkhorrorelementen die McCarthy aanvankelijk zo overtuigend introduceert, verdwijnen naar de achtergrond en worden vervangen door visioenen en jump scares — waarbij de regisseur bewust in het midden laat wat werkelijk gebeurt en wat zich enkel in Baumans hoofd afspeelt. Plots zit je als kijker lange tijd vast bij een man in een hotelkamer, terwijl de beklemming die de openingsakte oproept volledig verdwijnt. Het helpt niet dat Bauman door zijn onvriendelijke omgang met de personages rondom hem een niet bepaald sympathiek hoofdpersonage is. Scott speelt Bauman bovendien opvallend afstandelijk. Dat past bij het personage, maar maakt het moeilijk om echt met hem mee te leven.
Bovenal blijft Hokum aan de oppervlakte en worstelt met zijn eigen identiteit: deels folkhorror, deels spookverhaal met gothic touches en deels psychologische horror. Alle ingrediënten voor een krachtig heksenbrouwsel zijn aanwezig, maar de betovering blijft uit.
Met Adam Scott, Florence Ordesh, Peter Coonan, David Wilmot, Will O’Connell. Ierland, Verenigde Arabische Emiraten. 1u47.
