RESENCIE: GARANCE
HET GEFRAGMENTEERDE PORTRET VAN EEN ACTRICE IN VRIJE VAL
Na Je Verrai Toujours Vos Visages (2023) keert Jeanne Herry terug met Garance, een personagefilm over een actrice die worstelt met een alcoholprobleem, gedragen door de performance van Adèle Exarchopoulos.
Abrupte cuts, hakkelige montage en fade-outs naar zwart vermengen zich met een effect van herhaling en beweging om, over een periode van acht jaar tijd, de intieme en dagelijkse chaos te vatten van Garance (Adèle Exarchopoulos), die voortdurend in vrije val is. Een onstabiel beroep, kortstondige relaties en appartementen, een zus met kanker en een groeiende angst duwen haar ertoe het probleem en het middel met elkaar te verwarren. "Sporten geeft spierpijn, en toch stopt men niet met sporten," werpt ze tegen de dokter die haar vertelt dat haar lever het begeeft. Behalve dat voor haar het "sporten" in kwestie bestaat uit negentien glazen wijn per dag drinken en de ene black-out na de andere aan elkaar rijgen. Het kwaad sluipt er echter ongemerkt in, want Garance is een feestbeest met een sterke behoefte om ergens bij te horen, wat de grenzen doet vervagen in een maatschappij die alcohol net heeft aangemoedigd als sociaal bindmiddel. Tot het punt waarop de blunders en de verwondingen die ze in dronken toestand oploopt, langzaam op een zelfmoord in real time beginnen te lijken.
Net als haar hoofdpersonage is ook Garance zelf, als filmisch object, gefragmenteerd en overladen. De film schetst het portret van een beroep, een element dat steeds terugkeert in het werk van Jeanne Herry. Deze keer gaat het om het beroep van actrice, op het moment dat succes nog uitblijft en ze zich moet ontpoppen tot het Zwitserse zakmes van haar vak: jongleren met castings, obscure theaterproducties, kindervoorstellingen en nasynchronisatiewerk. Gewoon om hier en daar een contract binnen te halen. De krachtige lichamelijkheid en de buitengewone, vooral vocale expressiviteit van Adèle Exarchopoulos — die op het podium moeiteloos verandert in een soldaat of een vogel — brengen een existentiële onrust in dit beroep, dat volledig afhankelijk is van hoe welwillend anderen naar je kijken. Voor Garance vormt die relatie tot anderen zowel een ontsnapping als een extra angst voor verlating.
Naast een familiedrama, dat op de achtergrond verdwijnt zodra het het narratief niet langer dient, bouwt Jeanne Herry ook aan het verhaal van een liefdesontmoeting. Ideaal en bewust geïdealiseerd. Pauline (Sara Giraudeau) is geduldig en begripvol, tot bijna op het randje van opofferend, en wordt zo structureel degene die Garance zelf over haar lot laat beslissen. Zo situeert de lesbische romance zich op het kruispunt van autonome keuzes, keuzes die voor jezelf gemaakt worden, los van elke schuldopleggende maatschappelijke druk.
Net als haar titelrol verbergt Garance haar gebreken niet goed, maar het is net haar humor die ontwapent en een tragikomische vlucht tekent waaruit de emotie opwelt. Dankzij haar vermogen om de tekst overhoop te halen en hem tegelijk levend en bruut, zacht en pijnlijk te maken binnen dezelfde vocale en lichamelijke flow, belichaamt Adèle Exarchopoulos de kwetsbare kracht van haar personage en vertaalt ze het viscerale ritme van een verloren generatie, in een wereld die nooit stilstaat en op niemand wacht.
Met Adèle Exarchopoulos, Sara Giraudeau. Frankrijk/ België. 2u.
Geschreven door Katia Peignois, vertaald door Fleur Eyckmans.
