CANNES: Pawel Pawlikowski mikt na Ida en Cold War opnieuw in de roos
Je kunt veel redenen aanhalen om Fatherland, de nieuwe film van de Poolse cineast Pawel Pawlikowski, een duim te geven. Maar de speelduur is er zeker één van: 82 minuten, of in mensentermen 1 uur en 22 minuten. Daar kunnen de meeste andere filmmakers op het festival van Cannes een serieus puntje aan zuigen. En die beknoptheid is geen toeval, vertelt Pawlikowski aan FilmFix: “Ik heb mezelf een hele tijd geleden al voorgenomen om mijn verhalen zo efficiënt en franjeloos mogelijk te vertellen. Het gebeurt veel te vaak dat ik naar een film zit te kijken en me afvraag waarom de regisseur bepaalde scènes niet gewoon weglaat.” Geef de man een standbeeld.
En dan te weten dat Fatherland alles behalve een eenvoudige vertelling is. Aan de ene kant heeft Pawlikowski het over de gespannen relatie tussen de Duitse Nobelprijswinnaar literatuur Thomas Mann en zijn dochter Erika (gespeeld door Sandra Hüller) — met een belangrijke nevenrol voor zijn zoon Klaus (rol voor August Diehl). Wanneer Mann in 1949 naar het verwoeste Duitsland terugkeert om de Goetheprijs in ontvangst te nemen, stijgt de spanning in de familie ten top.
Tegelijk bouwt Pawlikowski er een veel bredere historische stellage rond: de beginnende Koude Oorlog en het getouwtrek tussen kapitalisme en communisme. Omdat Mann erop staat om zowel in West-Duitsland als in Oost-Duitsland een prijs op te halen, jaagt hij in wezen beide kampen tegen zich in het harnas. Alleen al als portret van een gepolariseerde wereld is Fatherland een akelig herkenbare en relevante film. En een bloedmooie bovendien.
