“Veel mensen zoeken geen hulp bij familie omdat ze zich schamen.” Een vader laadt ’s morgens vroeg zijn twee jonge kinderen en de hond in de auto en vertrekt op een trip. Waarom? Dat wil hij niet zeggen. De Amerikaanse regisseur Cole Webley vertelt in zijn debuut Omaha een pakkend
Terwijl de Tweede Wereldoorlog woedt, droomt een arbeidersdochter in een Zwitsers dorpje van een bescheiden betere toekomst voor zichzelf. Maar de repressieve realiteit dreigt er een stokje voor te steken. Soms dekken vertaalde titels de lading beter dan het origineel. Silent Rebellion heet bijvoorbeeld eigenlijk À bras-le-corps, een
Een 12-jarige jongen ontdekt dat zijn vader uiteindelijk niet de man is die hij op een pedestal had gezet. De Hongaarse cineast László Nemes laat de Europese geschiedenis en het persoonlijke verhaal van een kind in elkaar klikken. Vroeg of laat komt iedereen tot de vaststelling dat de wereld
Een introverte man die al vele jaren een celstraf uitzit, krijgt plots te horen dat hij zal vrijkomen. Geweldig nieuws, denk je dan. Maar zoals dat gaat, zit ook in dit brutale drama het venijn in de staart. De wereld van de gevangenis heeft eigen regels en wetten, maar het
Twee regisseurs die in Cannes hun nieuwe film aan het wereldpubliek komen voorstellen, hebben de dood in de ogen gekeken. Nee, niet tijdens het festival en ook niet samen. Maar ze zeggen wel allebei dat hun bijna-doodervaring hen geïnspireerd heeft om weer aan de slag te gaan. De eerste
Van Steven Soderbergh mag je zowat alles verwachten. Het ene moment kondigt hij het einde van zijn carrière aan, het volgende transformeert hij in de meest productieve cineast van het westelijk halfrond. Hij monteert zijn films terwijl hij ze draait en als hij ergens een uitdaging ziet, grijpt hij ze
Je kunt veel redenen aanhalen om Fatherland, de nieuwe film van de Poolse cineast Pawel Pawlikowski, een duim te geven. Maar de speelduur is er zeker één van: 82 minuten, of in mensentermen 1 uur en 22 minuten. Daar kunnen de meeste andere filmmakers op het festival van Cannes een
Van april tot augustus vind je in De Cinema te Antwerpen een gevarieerd filmprogramma over de kunst van het nietsdoen. Ja, cinema is een plek bij uitstek om magische avonturen vol actie en spektakel te presenteren, bevolkt met helden die de wereld redden. Maar het is ook een perfect canvas
“Esse est percipi” luidt de slogan van het gebouw dat we aan het begin van Broken English betreden. In het Nederlands: “Zijn is waargenomen worden”. Welkom in The Ministry of Not-Forgetting, een fictief instituut dat het leven en de nalatenschap van bekende figuren onder de loep neemt. Het doel:
In 2014 nam het Britse kunstenaarsduo Jane Pollard & Iain Forsyth in hun eerste langspeelfilm 20,000 Days on Earth rockgod Nick Cave onder de loep. Nu wuiven ze in Broken English het muzikale icoon Marianne Faithfull waardig uit. Al was dat laatste niet de bedoeling. Jane Pollard en Iain
In februari was Dust de eerste Vlaamse film in competitie op de Berlinale in 45 jaar. Het stijlvolle psychologische drama over twee frauderende tech-ondernemers uit West-Vlaanderen — wie zegt daar Lernout en Hauspie? — viel er allerminst uit de toon. Nu is er met het oorlogsverhaal Coward ook in de