RECENSIE: Teenage Sex and Death at Camp Miasma
Vlees, vloeistoffen en verlangen
Ok, ik zeg het gewoon: dit is de film van het jaar.
Heb je de uberproblematische B-filmklassieker Sleepaway Camp gezien? Nee? Friday the 13th met de gemaskerde en tergend trage engerd Jason Voorhees? Een van de tientallen - of honderden - tienerslashers waarin jonge meisjes al schreeuwend door het bos lopen? Regisseur Jane Schoenbrun wel, en dat zullen we allemaal geweten hebben.
Deze derde worp, na indie-verrassingen We’re All Going to the World’s Fair en I Saw the TV Glow start met stillevens die ons door de geschiedenis van de fictieve horror-franchise Camp Miasma loodsen. Fans van het genre worden getrakteerd op een heleboel grappige referenties, maar wat vooral opvalt is de zorgvuldigheid en liefde waarmee de beelden opgebouwd zijn. Een zorgvuldigheid en liefde die in elke seconde van deze film te voelen zijn.
Wat makkelijk een pastiche van kitscherige griezelprenten met synthesizermuziek en korte shortjes had kunnen worden, bloeit zo open tot een diep emotioneel meesterwerk.
Teveel verklappen doe ik liever niet, want je moet gewoon gaan kijken, maar Hannah Einbinder (Hacks) speelt Kris, een jonge regisseur die wordt ingeschakeld om nieuwe energie en wat woke-elementen toe te voegen aan de dood gewaande Miasma-reeks. Ze neemt haar job veel serieuzer dan de geldschieters nodig achten en gaat op bezoek bij Billy, gespeeld door Gillian Anderson (The X-Files en menig lesbische seksdroom). Die speelde als jongvolwassene de hoofdrol in de eerste Camp Miasma en woont nu in het decor. Op hun ontmoeting volgt een wervelwind van droom, film, fantasie en realiteit, allemaal uitgevoerd met een uitzonderlijke visuele flair en exuberant spel.
Ja, de film is slim en staat bol van de verwijzingen. Maar nooit gaat het voelen als huiswerk. En dat is te danken aan Schoenbruns - ze schreef ook het scenario - talent voor het verbeelden van transformatie. Dat wisten we al van de eerste twee films. De aangename verrassing ligt in de gesprekken rond en het tonen van seksualiteit. Die voelt altijd waarachtig en ongelooflijk eigen, onderstreept door een uniek gebruik van naakt. Kleine waarschuwing, Gillian-fans. De dromen gaan er niet minder op worden.
Een hoogtepunt uitkiezen is onbegonnen werk. De prachtige matte paintings en fake decors. De slimme casting, van de hoofdrollen tot horrorveteranen en zelfs de schattige kassamevrouw. Het totaal onverwachte, magistrale einde. De soundtrack van Alex G gecombineerd met de raarste needle drops (of had jij Counting Crows wel zien aankomen?) … Als er dan toch echt een keuze moet gemaakt worden: de scènes met Jack Haven, Schoenbruns muze, zijn van een ontluisterende kwetsbaarheid en kracht.
Je hoort het al: ik ga Teenage Sex and Death at Camp Miasma nog vele keren zien. En toegegeven: ik ben misschien wel het meest geschikte publiek voor dit werk. Maar ik ben er heilig van overtuigd dat iedereen die het ziet met open mond weer naar huis keert. Want wat dat andere meesterwerk van de zomer, The Odyssey, doet voor mythes en filmambacht? Dat doet deze film ook. Alleen is het paard van Troje een gluiperd met een mes en zijn de IMAX-beelden korrelige VHS-banden. En in dit verhaal hebben vrouwen wel iets te zeggen.
Met Hannah Einbinder, Gillian Anderson, Jack Haven, Zach Cherry, Amanda Fix. Canada, Verenigd Koninkrijk en Verenigde Staten, 1u52.
