RECENSIE: ANDIAMO A BERE L’ULTIMA

Intrigerende duik in Italiaanse nostalgie, met twee dronkenlappen aan het stuur.

Carlobianchi en Doriano, twee werkloze vijftigers en verstokte drinkebroers, wachten op de terugkeer van hun vriend Genio. Tijdens een nachtelijke tocht door het Venetiaanse platteland, onderweg naar hun kompaan, nemen ze de jonge architectuurstudent Giulio op sleeptouw. Wat begint als een zoektocht naar een laatste pint ontspoort in een merkwaardige roadtrip.

De hoofdfiguren uit Andiamo a bere l’ultima lijken zo weggeplukt uit het bezopen universum van de Finse filmmaker Aki Kaurismäki (Fallen Leaves). Carlobianchi en Doriano wauwelen over het leven en een vervlogen Italië. Ze plaatsen de pint op een pedestal: de theorie van het grensnut zegt dat je verlangen ophoudt op het moment dat je verzadigd bent. Die vlieger gaat voor alles op, behalve voor een laatste pint. Giulio ervaart de reis aanvankelijk als een generatieclash maar zal uiteraard openbloeien voor het duo.

Cineast Francesco Sossai (Altri cannibali) pakt het interessant aan. Zijn Italië oogt niet geromantiseerd maar aftands. De uitgerangeerde personages passen bij de afgebladderde verf van de huizen. Hij biedt weinig narratieve houvast en introduceert een aantal vreemde toetsen (de kus!). We vonden het alvast smakelijk dat we 15 minuten ver in de film, bij het moment met de smerige garnaalcocktail, nog steeds niet begrepen naar wat voor film we aan het kijken waren. Dit intrigeert, maar het maakt de kijkervaring niet evident.

Andiamo a bere l’ultima verdient onze aandacht — vormelijk prikkelend, rijk aan sfeer en gemijmer. Wanneer Carlobianchi een ijsje eet, heeft hij het als over het leven zelf: “Ik verwachtte een bittere smaak. Maar in plaats daarvan eindigt het zoet.”

Met Pierpaolo Capovilla, Sergio Romano, Filippo Scotti, Andrea Pennacchi, Roberto Citran. Italië / Duitsland. 1u40.