RECENSIE: LEVITICUS

Eng voor wie weinig horror kijkt, enger voor wie uit de kast is, engst voor wie nog in de kast zit. Leviticus is een onderhoudende debuutfilm die vooral uitblinkt in zijn subtext.

Het is moeilijk uit te leggen aan iemand die nooit twee keer moet nadenken over handjes vasthouden, maar Leviticus laat een stukje dagelijks leven zien van nagenoeg elke queer persoon. Iemand leuk vinden kan gevaarlijk voelen en is dat in sommige situaties ook, zoals het nieuws recent nog aantoonde.

In het debuut van de Australische regisseur Adrian Chiarella worden twee tieners gedwongen tot conversietherapie* om “door Gods genade” te “genezen” van hun homoseksualiteit. Alleen worden de twee vanaf dat moment achtervolgd door een moordlustige entiteit die de vorm aanneemt van de persoon die ze het liefste zien: elkaar dus.

Die plot is sterk geïnspireerd op It Follows (2014), waarin een mysterieuze SOA eveneens een moorddadig wezen achter je aanstuurt. En toch doet Chiarella iets interessanters met het concept. Waar It Follows, hoe goed ook, sneller vervalt in achtervolgingen die sterk op elkaar lijken, vindt Leviticus spanning in veel kleinere momenten, zelfs in erotische scènes. En hij laat voelen hoe het is om verliefd te worden op een manier die je omgeving niet tolereert, of erger nog, die je zelf niet tolereert. Je voelt dat Chiarella inspiratie putte uit zijn eigen jeugd in een ultrakatholieke jongensschool.

Maar waar het concept bijzonder sterk is, schiet de film technisch helaas tekort. Voor de beeldvorming speelt cinematograaf Tyson Perkins regelmatig — letterlijk — met vuur om de vonk tussen de twee hoofdpersonages in beeld te brengen, maar veel variatie brengt hij er niet in. Ook het tempo van het veel te brave script blijft aan de gezapige kant en de muziek van Jed Kurzel (Alien: Covenant) komt niet verder dan het ondertussen gebruikelijke elektronische gedreun. Wie regelmatig een genrefilm als deze kijkt, zal op geen enkel moment verrast worden.

En dat is bijzonder jammer, want weinig films in gelijk welk genre zouden de angst voor ingebakken homofobie zo kunnen overbrengen. Hoofdacteurs Joe Bird en Stacy Clausen halen alles uit de kast om elke scène zo veel mogelijk emotionele gut punch te geven. In een verfrissendere film waren hun prachtperformances beter tot hun recht kunnen komen.

Deze film zal zeker binnenkomen bij wie ooit al uit de kast kwam, wie nog uit de kast wil komen, en wie nog met twijfels zit. Wie niets met LGBTQIA+ te maken heeft, krijgt hopelijk een idee van wat het betekent om voortdurend in angst te leven. Al blijft Leviticus met zijn sterke concept vooral een ferme gemiste kans.

Met Joe Bird, Stacy Clausen, Mia Wasikowska, Ewen Leslie, Jeremy Blewitt. Australië / VS. 1u28