TEGENWOORDIG HEET IEDEREEN SORRY
Mag ik er zijn?
Frederike Migom stelt haar nieuwe coming of agefilm voor op Film Fest Gent en ze brengt veel kleur, stemmingswisselingen en verbeelding met zich mee.
- vertaald door Zita Meeusen
Als ze haar film in één vraag zou moeten vatten, zou Frederike Migom ons wellicht het volgende voorstellen: ‘Mag ik er zijn?’ Die vraag houdt Bianca, het hoofdpersonage van Tegenwoordig heet iedereen Sorry, voortdurend bezig.
De nieuwste creatie van Migom is gebaseerd op de gelijknamige roman van Bart Moeyaert. Het coming-of-ageverhaal speelt zich af op één plek en één dag. Het is een snikhete zomerdag en Bianca (Lisa Vanhemelrijk), een zwijgzame tiener die bij haar gescheiden moeder en haar zorgbehoevende broertje woont, ontmoet Billie King, haar favoriete soapster. Die staat opeens midden in haar woonkamer. De onverwachte gebeurtenis wakkert Bianca’s zelfvertrouwen en verbeeldingskracht aan, die zich zelfs binnen haar eigen gezin onzichtbaar voelt…
‘Mijn tante heeft me het boek cadeau gedaan en mijn grootmoeder raadde me ook aan het te lezen. Ze zei dat er misschien wel een film in zat’, vertelt Migom. ‘Ik had niet per se zin om opnieuw een jeugdfilm te maken… Maar toen ik het boek las, herkende ik mezelf meteen in dit meisje. Ik was helemaal weg van haar verbeeldingswereld.’
Na Binti (2019), haar eerste fictie-langspeelfilm over een Congolees meisje dat ervan droomt om net als haar idool een bekende vlogger te worden, blijft Migom haar blik richten op verhalen over jongeren. ‘Er zit iets ontzettend moois in de manier waarop jongeren naar de wereld kijken. Alles is nieuw. Hun blik staat meer open voor de wereld, omdat voor hen alles mogelijk is. Het fascineert me om hun groeiproces te observeren: hoe ze nadenken over wie ze zijn, hoe een persoonlijkheid vorm krijgt… Zeker in deze complexe wereld. Binti was eerder een avontuur, terwijl deze film veel meer ingaat op de psychologie van een tiener’, vertelt de Brusselse regisseuse. Ze volgde zelf een opleiding drama en film in New York en Parijs en begon haar carrière als actrice (Miss Homeless).
Wanneer we haar vragen naar haar favoriete films, noemt ze zonder veel omhaal titels als Arizona Dream, The Squid and the Whale van Noah Baumbach en het werk van Céline Sciamma. De link met het pareltje Petite Maman is snel gemaakt, een film van Sciamma die eveneens een verhaal volledig vanuit het perspectief van een kind vertelt. De verkenning van de adolescente verbeeldingskracht is de grote troef van Tegenwoordig heet iedereen Sorry, een kleurrijke, poppy film. Terwijl de volwassenen met elkaar praten, dwaalt Bianca's geest af naar andere werelden, en dat levert enkele prachtige scènes op.
De vertelstructuur en de abrupte stemmingswisselingen mogen ons dan soms de draad doen verliezen, één ding is zeker: in het Vlaamse filmlandschap is er ruimte voor Bianca en haar existentiële vragen.
