FLASHBACK: Mortal Kombat (1995)
Star Wars meets Enter the Dragon, afgekruid met gedateerde CGI, technobeats én een resem fatalities. Meer had de eerste adaptatie van het videospel Mortal Kombat niet nodig om een flawless victory te scoren. Met Mortal Kombat II in de zalen reden genoeg om terug te blikken.
In 1995 rustte er nog een vloek op game-adaptaties. In het beste geval bleven ze steken in goede bedoelingen. Ondanks Dennis Hopper als President Koopa was Super Mario. Bros. (1993) vooral een wankele koortsdroom die roemloos de boot in ging. De verfilming van het populaire Street Fighter (1994) bleek dan weer veredelde cosplay. De lat lag dus niet erg hoog en volgens sommigen dook Mortal Kombat er toch los onder. Maar Johnny Cage & co. knokten zich wel naar de top van de box office. Een franchise? Dat idee kreeg een uppercut toen opvolger Mortal Kombat: Annihilation (1997) zijn tagline – “Destroy all expectations” – iets te letterlijk nam.
Het geloof van producent Larry Kasanoff was nochtans stratosferisch. Hoe kon het ook anders? De game Mortal Kombat lokte begin jaren ’90 massa’s naar de arcades. In het bloederige spel vecht je één-tegen-één-duels uit en win je door combo’s aan elkaar te rijgen. Sommige fatalities waren zo grafisch dat het Amerikaanse Congres aandrong op meer regulering. De film kon zich het gestileerde geweld dus niet veroorloven en zocht een PG-13 rating.
De grootste gok? Regisseur Paul W.S. Anderson. Tegenwoordig staat de Brit synoniem voor C-films met schreeuwlelijke visuals, maar ooit was hij een ambitieuze filmmaker die Hollywood zou bestormen. Anderson had net zijn debuut Shopping gedraaid in de straten van Londen. Die anarchistische mix van straatfilm en The Fast and the Furious was ook Kasanoff opgevallen. Anderson had nul notie van special effects maar blufte zijn weg naar de regiestoel. Hij had ook het geluk dat hij amper een plot moest volgen. Mortal Kombat houdt het simpel: Aarde en Outworld voeren een eeuwige strijd in de vorm van een toernooi. Onwillige deelnemers van Aarde zijn Liu Kang, Johnny Cage en Sonya Blade. In een alternatief universum bestaat er een versie met Jean-Claude Van Damme, Tom Cruise, Sean Connery en Cameron Diaz (die allemaal overwogen werden), wij moeten het doen met minder bekende vechtersbazen.
De special effects mogen dan hun houdbaarheidsdatum overschreden hebben, Mortal Kombat is onweerstaanbare camp. Het wuxia-genre had Hollywood amper bereikt, en dus bleek de film met zijn veelzijdige choreo’s een pionier. Pas vier jaar later zou The Matrix hem overtreffen. Bovendien houdt de knettergekke EDM-soundtrack het energiepeil constant kinetisch, alsof we naar een bovennatuurlijke techno-knokpartij zitten te kijken. Andersons cartooneske game-esthetiek stond nog in haar kinderschoenen en bereikte later een hoogtepunt in de Resident Evil-films. Maar net als zijn andere cultfilm Event Horizon is Mortal Kombat een halsbrekende nineties-klassieker. Alleen al het themamuziekje – van Belgische makelij (!) – katapulteert je terug naar simpelere tijden.
Met Christopher Lambert, Bridgette Wilson, Robin Shou, Talisa Soto, Linden Ashby. Verenigde Staten, 1u41
