RECENSIE: SPIDER-MAN: BRAND NEW DAY
BRAND NEW DAY, ZELFDE FORMULE
Na het multiverse-spektakel van No Way Home staat Peter Parker er helemaal alleen voor. Zonder zijn vrienden en zonder hulp van de Avengers moet hij opnieuw ontdekken wat het betekent om Spider-Man te zijn.
Spider-Man: Brand New Day is het vervolg op No Way Home, een film die intussen alweer uit 2021 dateert. No Way Home goochelde op succesvolle wijze met het Spider-Man-multiversum, door Tobey Maguire en Andrew Garfield opnieuw als hun versie van de superheld op te voeren, waarbij ook iconische schurken als Green Goblin en Dr. Octopus weer hun opwachting maakten. De film sprak verschillende generaties fans aan en werd een enorm kassucces, maar overtuigde vooral omdat hij ondanks de verschillende dimensies en de vele vormen van fanservice een coherent geheel bleef. Het einde van de film had bovendien verregaande gevolgen voor Peter Parker: nadat zijn alter ego als Spider-Man was bekendgeraakt, werd zijn identiteit opnieuw uitgewist uit het collectieve geheugen. Met als pijnlijk gevolg dat hij zo ook uit de levens van zijn beste vriend Ned (Jacob Batalon) en geliefde MJ (Zendaya) verdween.
Het is hier dat Brand New Day de draad weer oppikt. In vergelijking met de vorige delen uit de Holland-reeks, is de Spider-Man uit deze film een meer grounded versie van de superheld: hij verijdelt misdrijven en pakt criminelen op, zonder daarbij te kunnen terugvallen op de hulp van een resem Avengers. Het is een verfrissend eenvoudige benadering na de multiverse-aanpak van de vorige film, maar ook een bewuste keuze van Marvel. Brand New Day is immers de 38ste (!) film binnen het almaar uitdijende Marvel Cinematic Universe, waardoor deze back-to-basics-benadering ook gezien kan worden als een reactie op de toenemende superheldenmoeheid bij het publiek. In bepaalde opzichten doet deze Spider-Man daardoor ook wat aan de films van Sam Raimi denken: Peter Parker worstelt als vanouds met zijn superkrachten en liefdesleven, terwijl hij als Spider-Man oog in oog komt te staan met een nieuwe booswicht die New York bedreigt —zonder daarbij in meerdere dimensies te verdwijnen.
Tom Holland speelt de getroebleerde versie van Peter Parker erg overtuigend: hij geeft het personage een menselijkheid die je als kijker met hem doet meeleven, terwijl zijn innerlijke worsteling de rode draad doorheen het verhaal vormt. Verder valt er heel wat plezier te beleven aan het webslingeren tussen New Yorkse skyscrapers en de flitsende actiescènes die de film voorschotelt. De visuele effecten ogen bovendien bijzonder overtuigend: mede dankzij de meer down to earth benadering blijft de actie geloofwaardig en heb je nooit het gevoel naar een CGI-festijn te kijken. Dat is ongetwijfeld ook te danken aan regisseur Destin Daniel Cretton, die eerder al bewees sterke actiescènes te kunnen regisseren in Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings.
Hoewel de film zich als een nieuwe start presenteert, maakt Brand New Day die belofte niet helemaal waar. Na talloze superheldenfilms en verschillende versies van het Spider-Man-verhaal gezien te hebben, is het moeilijk om na afloop van deze nieuwste incarnatie niet met een zeker gevoel van déjà vu achter te blijven. Het lijkt vooral alsof de schrijvers het niet volledig aandurfden om van deze Spider-Man een echte breuk met het verleden te maken: al snel duiken verschillende cameo’s uit vorige Marvel-films op, en hoewel de meesten daarvan best entertainend zijn, dragen ze bij aan de gedachte dat we dit allemaal al eens eerder zagen. Precies omdat No Way Home de multiverse-aanpak tot het uiterste dreef, moeten diezelfde schrijvers zichzelf in deze film bovendien in bochten wringen om de verhaallijn op een geloofwaardige manier op te zetten. Het geheugenverlies waaraan Peter’s vrienden lijden en zijn pogingen om terug contact met hen te zoeken, voelen soms wat gekunsteld aan.
Wél nieuw is de mysterieuze antagonist die door Sadie Sink (bekend van Stranger Things) vertolkt wordt. Haar personage werd vóór release van de film door Marvel geheim gehouden en — zonder haar identiteit te spoilen — lijkt daarbij een nieuwe richting binnen het Marvel Cinematic Universe aan te kondigen. In deze film is ze echter maar één van de vele bedreigingen die onze spinnenheld moet trotseren, en worden haar echte beweegredenen pas laat in het verhaal duidelijk. Haar personage blijft lange tijd wat onduidelijk, waardoor ze in deze film niet volledig uit de verf komt en te veel aanvoelt als een opstapje naar toekomstige Marvel-films.
Uiteindelijk is het vooral Tom Holland die deze film overeind houdt. Zijn vertolking geeft Peter Parker wel degelijk een nieuwe emotionele dimensie, maar verder maakt Brand New Day zijn titel nauwelijks waar. Trouwe Marvel-fans zullen zich daar wellicht niet aan storen, maar wie hoopte op een echte nieuwe start, vindt hier vooral een vertrouwde formule terug.
Met Tom Holland, Zendaya, Mark Ruffalo, Jon Bernthal, Sadie Sink. Verenigde Staten, 2u25.
