RECENSIE: Die My Love

Magisch realisme en Lynne Ramsay gaan hand in hand. Keer op keer vindt Ramsay een manier om fantasie en de meest schrale omstandigheden te verweven, met aandacht voor zintuiglijke details. In Die My Love tilt ze dit naar een psychologisch subversief niveau. We hebben acht jaar moeten wachten sinds haar laatste film (You Were Never Really Here), maar het was de moeite waard.

Lynne Ramsay laat de komma weg in haar vertelling van Ariana Harwicz’ roman Die, My Love (2012). Het verhaal volgt Grace, die met haar man en pasgeboren zoontje op het platteland woont en langzaam in waanzin afglijdt. Na de geboorte raakt ze in een neerwaartse spiraal van een bipolaire stoornis. Beetje bij beetje verliest ze het besef van zichzelf en haar omgeving, maar de liefde voor haar kind blijft bestaan. Een rauw portret van het dier dat het moederschap kan ontketenen.

Die My Love trekt je mee de afgrond in met Grace en dwingt je blik naar beneden. Ramsays raadselachtige maar realistische vertelstijl, gecombineerd met de verzadigde cinematografie van Seamus McGarvey (Nocturnal Animals, Atonement), maakt wegkijken onmogelijk, hoe graag je dat ook zou willen. Het mysterieuze zit vooral in de setting: een afgelegen huis op een ongedefinieerde plek verscholen tussen hoog gras en donkere bossen. Tijd en plaats blijven onduidelijk, bijna sprookjesachtig. Wat zich daar afspeelt, en hoe de acteurs het brengen, is echter allesbehalve lieflijk. Zo staat de inhoud van de film gevoelsmatig haaks op de vorm en setting. Jennifer Lawrence levert een glansrol als Grace, en ontketent het beest in zichzelf. Haar opwindende vertolking brengt Grace dicht bij jou, hoewel je waarschijnlijk niet minder op elkaar kunt lijken. Lawrence houdt zichzelf niet in, ze geeft alles.

Geen sprake van subtiel acteerwerk: we gaan volledig los, nul terughoudendheid. Grace schreeuwt, gromt, krabt aan de muren, kruipt over de vloer, en verliest je daarbij nooit. Ramsays regie is onverschrokken en Lawrence neemt dat letterlijk. Spreekt ze niet met woorden, dan spreekt haar lichaam. De synthese van Jennifer Lawrence en Lynne Ramsay creëert iets aangrijpends en diep wanhopigs, maar er is ook plaats voor (wrange) humor. Robert Pattinson speelt Jackson, haar getroebleerde maar ogenschijnlijk begripvolle echtgenoot. Hij lijkt haar te steunen, maar zijn ontrouw drijft Grace tot het uiterste — als ze daar niet al was. 

Toch is Die My Love geen zelfvernietigende solovoorstelling. Het is een doordachte karakterstudie die het moederschap en de complexe relatie tussen twee mensen die van elkaar houden onder de loep neemt — een relatie die geduld en begrip vereist — en elk cliché vermijdt. De film kruipt onder je huid en vindt tegelijkertijd een vorm van humor in de pijn. Twee uur heerlijk ongemak, in de derde akte samengebonden door een David Bowie needle drop, die je doodsbang én grijnzend achterlaat.

Met Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek, Nick Nolte en Lakeith Stanfield. Verenigde Staten, 1u59.