RECENSIE: Romería

Carla Simón maakte met Romería (2025) een gelaagde film die verschillende tegenstellingen overbrugt: Galicië en Catalonië, land en zee, jonge en oude generaties en waarheid en fictie.

Wanneer Marina (Llúcia Garcia) arriveert in Vigo, een stadje in Galicië, wordt ze kil onthaald. Nochtans zijn de mensen die ze daar opzoekt haar biologische verwanten. Het is echter voor het eerst dat ze de familie van haar vader ontmoet, die net als haar moeder jong stierf. Zijzelf kwam in een Catalonisch gastgezin terecht, en nu gaat ze voor het eerst haar wortels achterna. Net als het andere werk van Carla Simón is Romería autobiografisch geïnspireerd. Ze incorporeert bijvoorbeeld brieven van haar eigen moeder. 

Een groot deel van de film speelt zich op het dek of in de kajuit van boten af — en op een bepaalde manier zijn die tussenruimtes (die tussen land en zee in vallen) bepalend voor Marina’s gemoedstoestand. Zij is een personage dat zich voortdurend ‘tussenin’ bevindt. Ze is een buitenstaander in Galicië, hoewel ze er geboren is. Ze is op zoek naar het echte verhaal van haar ouders, maar maakt er tegelijkertijd ook fictie van.

Dat laatste doet ze door zich dingen te ‘herinneren’ die op zich nooit zijn gebeurd. In een langdurige flashback beeldt Marina zich het idyllische leven van haar ouders op de eilanden rond Vigo in. Hun losgeslagen vrijheid is getekend door de naïeve blik van een 18-jarige maar bevat tegelijkertijd ook een verfrissend optimisme. Die leidt af van de tragiek rond Marina’s ouders, iets waar haar Galicische familie haar voortdurend aan herinnert.

Zoals veel autofictie over adolescenten is Romería ook een portret van een jonge kunstenaar in wording. Marina bereidt zich voor om aan haar filmstudies te beginnen — “Kun je dat nu ook al studeren?” luidt de reactie van haar opa — en ze besteedt haar tijd in Galicië verknocht aan een camcorder. In veel hedendaagse film duiken videobeelden op (het Aftersun-effect?) maar Simón weet het op een frisse manier naar haar hand te zetten. Voor haar zijn die opnames namelijk geen middel om nostalgie op te wekken maar om de schaarse beelden die Marina van haar ouders heeft aan te vullen met nieuwe beelden van Galicië.

De meest gewaagde keuze die Simón maakt is om haar twee piepjonge hoofdacteurs dubbelrollen te laten spelen. Llúcia Garcia speelt zowel Marina als haar eigen moeder, Mitch Robles zowel Marina’s neef als haar vader. Het mooie hiervan is dat hun beide rollen in elkaar overvloeien. Je ziet Marina in haar moeder en omgekeerd. Het idee erachter mag duidelijk zijn: heden en verleden liggen altijd dicht bij elkaar, zelfs wanneer dat verleden verzonnen is. - GIJS SUY

Met Llúcia Garcia, Mitch Martí, Tristán Ulloa. Spanje/Duitsland, 1u54.