RECENSIE: ROSEBUSH PRUNING
Verdorven rozen met een gouden strik errond
Neem een wannabe-muzikante dochter, een blinde vader, een zoon die geobsedeerd is door zelf verzonnen spreekwoorden en een moeder met héél witte tanden. Denk daarbij een Spaanse villa en elektronische muziek, en wat rozenstruiken die gesnoeid moeten worden. Dit is Rosebush Pruning.
Verhalen over dysfunctionele families zijn alomtegenwoordig. Schrijvers, muzikanten en filmmakers bespreken ze al eeuwenlang, maar ook uit het hedendaagse culturele landschap zijn moeilijke broer-zus relaties en ingewikkelde moeders en vaders niet weg te denken. Het lijkt een thema te zijn wat mensen boeit maar vooral prikkelt. In haar Saltburn voegde Fennell er in 2023 een extra laag toe die het onderwerp blijkbaar nog spannender maakt: rijkdom. De timing van een film als Rosebush Pruning is dus niet zo gek, want het combineert dit veelbesproken en gehypte thema met een cast vol aantrekkelijke acteurs van wie de looks op zich al deel uitmaken van de persoonlijkheden van hun personages.
De pater familias (rol van Tracy Letts) is een rijke blinde weduwnaar. Denk de meest dramatische dood die je je kunt inbeelden, en die van zijn vrouw (Pamela Anderson) overtreft hem: ze werd verslonden door wolven in een bos. De man woont in een Spaanse villa met zijn vier kinderen, met elk hun eigenaardigheden. Oudste zoon Jack (Jamie Bell) is de favoriet in huis, zowel van zijn vader als zijn broers en zus. Zijn wil is wet, en aan hem de eer om elke avond vaders tanden te poetsen. Robert (Lukas Gage) heeft epilepsie, Anna (Riley Keough) is een mislukte singer-songwriter en Ed (Callum Turner) is enkel bezig met luxe modemerken en het obsessief observeren van zijn gezin. De gezinsband is al vreemd genoeg, maar wanneer Jack thuiskomt met zijn nieuwe vriendin Martha (Elle Fanning) loopt het helemaal mis.
Jacks plannen om een huis te kopen voor Martha, en bijgevolg het ouderlijke huis verlaten, schieten bij zowat heel het gezin in het verkeerde keelgat — hun codependent ziel kan Jacks vertrek niet aan. Daarnaast zit Martha’s gitaartalent Anna dwars. Martha is professioneel geschoold en kan er wél wat van, en in de strijd om Jacks aandacht is dat een mooie troef. Ondertussen ontdekt Ed de waarheid achter hun moeders dood en probeert jongste broer Robert zijn romantische obsessie met Jack een plaats te geven. En alsof deze dynamieken nog niet genoeg waren, wordt alles een duwtje extra gegeven met een streep elektronische beats.
Om maar te zeggen dat er veel aan de hand is in dit huis. Rosebush Pruning staat geen seconde stil. Elke scène wil net dat tikkeltje meer doen dan de vorige, nog net iets transgressiever zijn. De interesse van regisseur Karim Aïnouz in sociaal-economische kritiek spreekt boekdelen. Je mag nog zo rijk zijn als je wilt, met dat fortuin verhuizen uit de hyper-kapitalistische Verenigde Staten en ergens in een Spaans dorpje een rustig leven gaan leiden — geluk zal het je niet brengen, want de diep gewortelde dysfunctie in je familie zal je altijd in de weg staan.
Net omdat het zo voelbaar is dat de regisseur deze kritiek wil overbrengen, is Rosebush Pruning echter oppervlakkig in haar ‘eat the rich’-satire. De film is de zoveelste poging om de rijke bovenklasse te bekritiseren, maar doet dat ondoordacht door de kijker te choqueren met een incestueus en bloederig drama. Het gaat ervan uit dat er ondanks alles iets interessants is aan deze groep mensen. Dat hun aantrekkelijkheid hun acties goedpraat, en dat het ook iets zegt over ons. Maar deze betweterige houding werkt averechts en laat je ongeïnteresseerd achter.
Hélène Louvart, bekend om haar samenwerkingen met onder meer Alice Rohrwacher, Agnès Varda, Leos Carax en Claire Denis, houdt de film bij elkaar met haar strakke cinematografie. Slimme composities met telkens een onverwacht randje maken dat Rosebush Pruning boeiend blijft,. De shock value daalt al snel, maar visueel blijft het verhaal iets afleveren, tot en met het allerlaatste shot. Ook het ontwerp van de posters en title card trekt de aandacht, wat het idee geeft dat Aïnouz ergens de vorm over de inhoud zet. Een gedurfde zet voor een film die heel erg zijn best doet om inhoudelijk interessant te zijn. Emerald Fennell koos drie jaar geleden hetzelfde pad met haar artistiek overgoten Saltburn. Hopelijk is dit een filmtrend die in de toekomst achterwege blijft.
Met Callum Turner, Riley Keough, Elle Fanning, Jamie Bell, Pamela Anderson. Italië/Duitsland/Spanje. 1u35.
