RECENSIE: Supergirl
Tom Kings comic Supergirl: Woman of Tomorrow vormt de basis van deze nieuwe interpretatie van de iconische heldin. Net zoals in het bronmateriaal is Kara Zor-El, beter bekend als Supergirl (Milly Alcock), een figuur die getekend is door het verlies van haar ouders en de vernietiging van haar geboorteplaneet. Ze houdt iedereen op afstand en probeert haar pijn te verdrinken in alcohol.
Alleen haar hond Krypto brengt nog wat licht in haar bestaan. Maar ook dat laatste houvast dreigt te verdwijnen wanneer de meedogenloze Krem (Matthias Schoenaerts) haar ruimteschip steelt en Krypto een traagwerkend gif toedient. Kara krijgt 72 uur om het tegengif te bemachtigen en zet samen met Ruthye (Eve Ridley), een jonge vrouw die uit is op wraak, de achtervolging in door het heelal.
Veel interessanter dan de achtervolging zelf is de relatie tussen beide vrouwen. De ene wil wraak, de andere probeert duidelijk te maken dat vergelding de pijn niet zal wegnemen. Wat hen bindt, is dat ze allebei worstelen met dezelfde woede – alleen vinden ze er geen van beiden een uitweg voor.
Op papier klinkt deze Supergirl veelbelovend, maar regisseur Craig Gillespie – die eerder al overtuigde met I, Tonya (2017) en de remake van Fright Night (2011) – lijkt hier vooral gefascineerd door gevechten en visueel spektakel. Op zich is daar niets mis mee, maar het zorgt ervoor dat de film zijn evenwicht verliest. Supergirl wil tegelijk een karakterstudie over trauma en een intergalactisch avontuur zijn, maar slaagt er nooit in beiden met elkaar te verbinden.
De film raast van scène naar scène. Dat tempo werkt uitstekend in de actie, maar laat nauwelijks ruimte om emotioneel impact te maken. De flamboyante, ronduit absurde toon maakt dat probleem alleen maar groter. Wat overblijft voelt aan als een lange videoclip vol knipogen naar Star Wars, Mad Max en Tank Girl – referenties die een duidelijke stijlbelofte inhouden, maar hier vooral als losse flarden voorbijschieten.
Ook de sterke cast kan de film niet optillen. Alcock, die in 2022 doorbrak met haar rol als jonge Rhaenyra Targaryen in de HBO-serie House of the Dragon (de prequel van Game of Thrones), zet een overtuigende Supergirl neer, met genoeg emotionele maturiteit, charme en speelsheid om haar personage memorabel te maken.
Schoenaerts heeft duidelijk plezier met zijn rol als Krem en duwt zijn antagonist resoluut richting het groteske en het absurde. Dat werkt gedeeltelijk, maar hij gaat zo ver richting karikatuur dat het geheel uiteindelijk onbedoeld belachelijk wordt.
Ironisch genoeg komt het meest geslaagde element van de film uit de CGI-hoek. Krypto, het hondje van Supergirl, is schattig, speels en zweeft zorgeloos door de lucht terwijl hij de ene kwajongensstreek na de andere uithaalt. Het dier is volledig computergegenereerd (of “movie magic”, zoals Alcock het noemt) en zorgt voor het meest directe emotionele houvast van het verhaal. Jammer genoeg blijft zijn aanwezigheid beperkt tot een handvol scènes.
Met Milly Alcock, Eve Ridley, Matthias Schoenaerts, Jason Momoa. Verenigde Staten. 1u50.
