RECENSIE: The Beloved
In The Beloved vertelt Rodrigo Sorogoyen het verhaal van filmregisseur Esteban Martínez (Javier Bardem) en zijn dochter Emilia (Victoria Luengo). De twee zien elkaar voor het eerst na dertien jaar zonder contact en Esteban breekt het ijs met een eigenaardig voorstel: hij wil dat Emilia in zijn nieuwe film speelt. Dat is niet evident aangezien de twee een beladen geschiedenis hebben, maar toch besluit Emilia toe te zeggen.
Qua plot zijn er heel wat overeenkomsten tussen The Beloved en Joachim Trier’s Sentimental Value (2025), een film die eveneens gaat over een filmregisseur die zijn van zich vervreemde dochter in een nieuw project cast. Sorogoyen weet die film te overtreffen door interessantere personages neer te zetten dan Trier. Zo is Esteban een gelaagd personage dat zich van meerdere kanten laat zien. In eerste instantie is hij iemand met goede bedoelingen: zowel voor zijn familie als filmcrew wenst hij het beste. De mensen rondom hem kunnen ook eigenlijk niet anders dan hem bewonderen. Zelfs Emilia praat hartelijk mee met de crew over welke film van haar vader zij het beste vindt. Maar ontzag hebben voor een filmmaker is nog wel iets anders dan diegene graag mogen als persoon.
Esteban blijft namelijk terugvallen op gewelddadige gedragspatronen uit zijn verleden. Tijdens een borrel met een aantal crewleden en acteurs laat hij lukraak vallen dat hij ooit zo erg botste met een acteur dat hij alleen nog met diegene kon communiceren via zijn regieassistent. Iets waar de mannen aan tafel hartelijk om lachen, de enige vrouw in het gezelschap fronst er echter haar wenkbrauwen bij. Esteban laat zich van zijn meest angstaanjagende kant zien tijdens een moeizame draaidag, waarop de acteurs herhaaldelijk in de lach schieten. Zijn geduld raakt snel op en hij ontpopt zich tot een autoritaire regisseur, die zijn acteurs bevelen toeblaft. Javier Bardem speelt dit alles met verve. Hij is veel geloofwaardiger en daardoor ook angstaanjagender dan in zijn Engelstalige rollen.
Emilia is de persoon op de filmset die Esteban het beste kent en er daardoor ook voor waakt hem niet al te dichtbij te laten komen. Tijdens zijn woede-uitbarsting is aan haar lichaamstaal ook al te zien dat zij ver van tevoren weet wat er aankomt. Er zijn momenten in de film dat de twee als vader en dochter dichter bij elkaar lijken te komen, maar zij kapt die toenadering dan weer af. Het verleden dat de twee gescheiden houdt, is duidelijk te zwaarwichtig om zomaar aan de kant te schuiven. Waar Bardem in zijn acteerprestatie vaak voor de grote gestes kiest, is Victoria Luengo meer ingetogen – de grote emoties houdt ze beter binnen.
Een klein minpuntje is het gebruik van meerdere beeldformaten door Sorogoyen en zijn cameraman Álex de Pablo. Het grootste deel van de film is geschoten in een 16:9 beeldkader, maar op willekeurige momenten, schakelt de Pablo over naar zwart-wit fotografie en zowat alle mogelijke analoge beeldformaten die er zijn. De inhoudelijke motivatie hiervoor is volstrekt onduidelijk. Deze onberedeneerde vormexperimenten leiden wat af van de beklijvende acteerprestaties en het uitstekende scenario van The Beloved.
