INTERVIEW: In gesprek met Cole Webley over zijn teder schokkende parel Omaha

“Veel mensen zoeken geen hulp bij familie omdat ze zich schamen.”

Een vader laadt ’s morgens vroeg zijn twee jonge kinderen en de hond in de auto en vertrekt op een trip. Waarom? Dat wil hij niet zeggen. De Amerikaanse regisseur Cole Webley vertelt in zijn debuut Omaha een pakkend eenvoudig verhaal met een ontstellende ontknoping.

Je bent nooit te oud om aan een nieuwe carrière te beginnen. Cole Webley was bijvoorbeeld al de 40 voorbij toen hij de kans kreeg om zijn eerste langspeelfilm te regisseren. Maar Omaha is wel meteen een schot in de roos. Het helpt uiteraard dat Webley wel een lang cv vol (vaak bekroonde) reclamespots en korte films kan voorleggen. Het legt uit waarom Omaha zo zelfverzekerd voelt. Je moet het maar doen om met een absoluut minimum aan uitleg een film te creëren die je toch anderhalf uur in de ban houdt.

We zien hoe een vader (rol van de fantastische John Magaro) in de vroege ochtend zijn 9-jarige dochter Ella en zijn 6-jarige zoontje Charlie uit hun bed licht, samen met hond Rex in de auto zet en vertrekt, net op het moment dat de sheriff aankomt om te controleren of ze ook effectief het huis verlaten hebben. Welkom in landelijk Amerika vlak na de economische crisis van 2008, een sociale woestenij bezaaid met gebroken en failliete families. Dat dit gezin ook nog eens de moeder verloren heeft, maakt de situatie des te erger. Veel van die informatie geeft de film tussen de regels door, via de interacties tussen vader en (vooral) Ella. Zij is ook degene die stilaan begint te beseffen dat ze niet op een plezierreisje zijn vertrokken.

Webley stelde Omaha eerst voor op het Sundance-festival van 2025 en trok vervolgens de wereld rond met de film. Eén van de haltes was Film Fest Gent, en daar ging FilmFix met hem aan tafel zitten.

Omaha blinkt uit door zijn eenvoud. Hoe omschrijf je zelf de film?

Cole Webley: “Als een maagstoot van een verhaal over familie en vaderschap. En als een road movie die zich voor een groot stuk afspeelt in een auto, tijdens een relatief korte reis. Dat trok me aan in het script. Het begint op één plek, het eindigt op een andere plek, en dat is de titel van de film. Wat zich onderweg in de auto afspeelt, vind ik trouwens zeker even belangrijk als de climactische waarheid die je aan het eind te weten komt.”

Wie is voor jou het hoofdpersonage? Ik zie dit als het verhaal van Ella, de 9-jarige dochter.

“Eerlijk gezegd was dat inderdaad de oorspronkelijke opzet. Zo zag ik het ook. Ik wilde enkel dingen laten zien waarvan Ella getuige kon zijn, tot een bepaald punt in het verhaal. Maar dat veranderde toen John Magaro ermee instemde om de vader te spelen. Toen ik hem op het scherm zag, besefte ik dat ik zijn personage te kort zou doen door niet te tonen wat John me gaf. Tijdens de montage heb ik dan beslist om er een film van te maken vanuit het perspectief van zowel Ella als Martin, de vader. Maar in wezen is Omaha een coming-of-age-verhaal over een jong meisje dat vaststelt dat de wereld zoals ze die heeft gekend aan het veranderen is.”

De film houdt veel details opzettelijk vaag. We weten enkel welk jaar het is omdat we even een verkiezingsaffiche met het opschrift ‘McCain 2008’ te zien krijgen, en we weten dat ze naar Omaha in Nebraska gaan. Was het moeilijk om te bepalen hoe ver je daarin kon gaan?

“Het is niet alsof ik heb zitten speuren naar details die we konden schrappen. Integendeel, ik heb me voortdurend afgevraagd of we toch niet meer informatie moesten geven, meer hints over de achtergrond. Ik weet nog dat ik het script van Robert Machoian las en heel graag meer wou weten of wie die vader was en wat hem overkomen was. Maar uiteindelijk bedacht ik dat ik die personages gewoon zo menselijk en intrigerend en interessant mogelijk moest maken. Dat zou volstaan om het publiek te boeien. De kijker zou die details wel zelf invullen, of veronderstellen wat er gebeurd is.”

Door de film in 2008 te situeren, geef je me dat het gezin het slachtoffer is geworden van de economische crisis, toen miljoenen mensen uit hun huis zijn gezet. Je vraagt je dan wel af waarom dat gezin geen vangnet heeft. Familie bij wie ze terechtkunnen.

“Dat vroeg ik me ook af toen ik het script las. We hebben veel research gedaan naar de realiteit die de film beschrijft, en we kwamen tot de conclusie dat veel mensen geen hulp zochten bij familie omdat ze zich schaamden. Dat heeft te maken met de overtuiging dat echte mannen hun gezin beschermen en ervoor zorgen dat de kinderen genoeg te eten en een dak boven het hoofd hebben. Maar wat als het fout loopt? Wat doet dat met het zelfbeeld van zo’n man? Gelukkig waren er ook veel uitzonderingen. Ik kan uit ervaring spreken. Mijn ouders hebben zich ontfermd over twee verre neven, van wie de ouders worstelden met drugsverslaving. Maar niemand was daarvan op de hoogte, tot het Systeem kwam aankloppen. Op dat moment hebben mijn ouders, die al zes jongens hadden grootgebracht, beslist om die twee kinderen ook onder hun hoede te nemen.”

Je hebt een korte documentaire gemaakt, Yeti, waarin je je broers en vader volgt tijdens een jachtpartij. Zijn jullie een hecht gezin?

“Heel hecht. Van de zes broers ben ik de enige die een artistiek carrièrepad heeft gekozen. De vraagstukken over menselijkheid in al haar aspecten hebben me altijd al beziggehouden. Ik hou ervan om te bekijken wie we zijn als mens. Dat doe ik ook in Yeti. Ik kom uit een gezin van sentimentele mensen. We huilen gemakkelijk. Nochtans zijn mijn broers echt macho mannen. Eén is brandweerman, een andere een hoge pief in een bedrijf, nog een andere tandarts, een vijfde een worstelcoach. Mijn vader is landbouwer. Hij heeft zijn hele leven met zijn handen gewerkt. En ze zijn allemaal dol op jagen.”

Wat vinden ze ervan dat jij kunstenaar bent geworden?

“Ze vinden het prima. Ze zijn heel trots op mij. Al hebben mijn broers me wel lang geplaagd toen ik skinny jeans droeg.” (lacht)

Ga je soms mee op jacht met hen?

“Als ik kan. Ik zie het als een kans om samen te zijn. Ik hou van die energie. Als het jachtseizoen is, sturen ze me voortdurend foto’s. Mijn broers en hun zonen ergens op een heuveltop terwijl ik in het buitenland zit voor mijn werk. Ik heb zelf vier kinderen en dan heb ik zin om bij hen te zijn.”

Ik vind het eerlijk gezegd maar niks om te jagen met een geweer. Niet fair tegenover het hert.

“Dat snap ik. Mijn moeder denkt er net hetzelfde over. Het is trouwens de reden waarom één van mijn broers met pijl en boog jaagt.”

Je woont in Utah, waar tot dit jaar het Sundance-filmfestival van Robert Redford plaatsvond. Ben je een vaste klant van het festival?

“Absoluut. Ik ben in 2004 van de staat Washington naar Utah verhuisd, en van dan af heb ik ook elk jaar Sundance bezocht. Al waren er ook jaren dat ik niet kon omdat ik van huis was om commercials te draaien. Maar als het enigszins mogelijk was, ging ik zo veel mogelijk films bekijken en panels bijwonen.”

Robert Redford overleed eind vorig jaar. Wat heeft hij voor jou betekend?

“Zonder Sundance was Omaha er niet, denk ik. Ik heb er tenslotte Robert Machoian ontmoet, die me het script toevertrouwd heeft. Los daarvan mag Utah Redford enorm dankbaar zijn. Hij heeft ervoor gezorgd dat kunst een deel van onze identiteit geworden is. Utah heeft veel gezichten. Het is de thuis van de LDS Church, de Mormoonse Kerk. We hebben onwaarschijnlijk mooie natuur. Maar Robert Redford heeft daar ook kunst aan toegevoegd. We zijn allemaal triest dat Sundance vanaf volgend jaar ergens anders plaatsvindt [in Boulder, Colorado]. Maar we doen er alles aan om in Utah iets nieuws te creëren dat kunst en film zal vieren en Redford missie verderzetten.”

Benieuwd naar de cinema van Cole Webley? Je vindt een hele reeks van zijn korte werk op de website colewebley.com. Onze tip: Con amor, een kortfilm waarvan Webley ook een lange versie voorbereidt.