RECENSIE: Real Faces
Leni Huyghes langspeeldebuut doet je niet echt nadenken over een consumerend samenleven, niet echt over eenzaamheid, niet echt over liefde – en toch, toch wel, over al die dingen tegelijk, zonder dat je het doorhebt.
Real Faces volgt een jonge vrouw, Julia (Leonie Buysse), die in Brussel een tijdelijk onderkomen zoekt terwijl ze een belangrijke job krijgt als freelance casting agent voor een reclamebureau. Ze werkt graag met mensen, steeds op zoek naar een spark, een persoonlijkheid die uit een houding of een blik spreekt. Haar tijdelijke huisbaas en huisgenoot Eliott (Gorges Ocloo) is een bioloog die mos onderzoekt. Hij werkt ook aan een belangrijke sprong vooruit in zijn carrière, bewaart en besproeit zijn symbiotische korstmossen in het bad van zijn appartement en bekommert zich om zijn kat, Wasabi. Hij is teruggetrokken, straalt rust uit, maar is niet zonder zorgen. Zij, de ambitieuze vogel voor de kat, klampt mensen aan op straat en laat hen vervolgens in een kantoor voor een camera vragen beantwoorden waarvan ze weet dat ze te persoonlijk zijn. Maar de baas verzoekt en Julia levert aan. Tenslotte luidt de eigenlijke vraag: wie heeft het in zich om ons niet alleen parfum te verkopen, maar ook om ons alle licht, zin en mysterie van het leven aan te wijzen?
Huyghe heeft haar film op 16mm vastgelegd, maar registreerde de castingvideo’s in het verhaal met een eenvoudige digitale camera, zoals dat meestal gebeurt. Brusselse nachtelijke straten zijn erg mooi in de korrel van de pellicule. Mensen die over de straten wandelen ook. Er ontstaat een boeiende spanning tussen de ongemakkelijke naaktheid van de audities en de fictie die eruit moet ontstaan. Het is moeilijk om de sloganeske woorden te geloven die alle auditanten verkondigen in het castingkantoor: “We are ghosts. We are stars. We are love.”
Zeker zijn we dat. En we hebben ook geld nodig, zoeken allemaal erkenning, proberen onze dagen zinnig en plezierig in te vullen. Het is soms moeilijk de juiste woorden te vinden of het juiste pad. In alle stilte worden dan foute beslissingen genomen of overhaaste conclusies getrokken. De film is een mooie illustratie van de stuntelende mens. Zo’n mens die nog met de jas aan ’s avonds ontbijtgranen eet en zich ondertussen de verdommenis in scrolt op haar telefoon. Het doet soms goed om niet na te denken over hoe je je dag doorstond. In dat opzicht toont Real Faces inderdaad echte gezichten. Gezichten die dingen uitproberen, niet altijd op hun gemak zijn, meer zeggen dan woorden kunnen, afgunst of schaamte niet zomaar kunnen verbergen.
De film meandert tussen het kleine, persoonlijke verhaal van Julia en de gezichten op haar pad die elk iets anders uitdrukken. Hoewel de film misschien een enkelvoudig scherp randje mist waar de kijker zich aan snijdt — iedereen is best aaibaar — is het niet moeilijk er het leven in terug te vinden. Eenzaamheid, liefde, kopen kopen, stuntelen en struikelen.
Met Leonie Buysse, Gorges Ocloo, Yoann Blanc, Karlijn Sileghem, Joely Mbundu. België, 1u32
