RECENSIE: MOTOR CITY
GEEN WOORDEN MAAR DADEN
“Show, don’t tell” luidt het devies dat vertellers in het algemeen en filmmakers in het bijzonder zich voor ogen moeten houden. In zijn zo goed als woordeloze noir-thriller Motor City trekt regisseur Potsy Ponciroli dat inzicht tot het extreme door.
Detroit, 1977. Het verhaal is zo oud als de straat. Twee verloren zielen vinden elkaar, vallen voor elkaar en besluiten samen een leven op te bouwen. Breed hebben ze het niet, maar hun liefde maakt dat ze elke dag met plezier naar hun simpele jobs — zij serveerster, hij in de autofabriek — vertrekken, want ze weten dat ze elkaar ’s avonds zullen terugvinden. John en Sophia, de twee geliefden uit Motor City, hebben echter de pech dat er nog een derde persoon in het spel is: Reynolds, een lokale drugscrimineel die ooit zelf een (gewelddadige) relatie had met Sophia en die het niet kan verkroppen dat John haar van hem gepikt heeft. Hij weet dat John geen propere kerfstok heeft en ooit tijd in de gevangenis heeft doorgebracht. Dus laat hij een corrupte flik een paar kilo verdovende middelen in Johns auto verstoppen, valt de politie binnen en verdwijnt John onherroepelijk voor lange tijd weer achter de tralies. Het geeft hem de kans om Sophia weer in te palmen, maar John is niet van plan om dat zomaar over zijn kant te laten gaan.
Motor City is onversneden noir, een verhaal vol duisternis, verraad, verbittering, wraak en wreedheid, maar finaal ook met een romantische ziel. Hoe je het ook draait of keert, vaak is het de liefde die de personages drijft. De emotionele architectuur van de film is tegelijk simpel en complex, en de acteurs brengen haar met brio tot leven. Van namen als Shailene Woodley (als Sophia) en Ben Foster (als Reynolds) verwacht je dat ook, maar de grote verrassing is ontegensprekelijk Alan Ritchson als John. De man is een imposante verschijning, een spierballon zonder ventieltje, en je vooroordelen fluisteren je dan automatisch in dat je zijn talenten eerder in de fitness moet situeren. Ritchson vat de subtiliteiten van zijn ogenschijnlijk eenduidige karakter echter perfect en heeft doorgaans genoeg met een oogopslag om duidelijk te maken wat hij denkt.
In het geval van Motor City was dat ook een vereiste, want regisseur Potsy Ponciroli en scenarist Chad St. John gooien alle dialogen overboord. Oké, helemaal aan het eind krijgen we alsnog een gesprekje van welgeteld twee zinnen. Maar die hebben hun plaats absoluut verdiend. Voor de rest wordt het verhaal verteld door de actie, in de breedste zin van het woord: de talrijke fysieke knal- en knokpartijen, maar ook de stille confrontaties tussen de personages, waar de blikken, de monkellachjes en de kleine gebaren duidelijk maken wat er aan de hand is. Dat Ponciroli — we kunnen zijn western Old Henry (2021) ook aanraden — het meer dan anderhalf uur volhoudt en je zelden of nooit de indruk krijgt dat je naar een geforceerd experiment zit te kijken, is een serieuze krachttoer.
Met Alan Ritchson, Shailene Woodley, Ben Foster, Pablo Schreiber, Lionel Boyce. Verenigde Staten. 1u43.
