RECENSIE: Silent Rebellion
Terwijl de Tweede Wereldoorlog woedt, droomt een arbeidersdochter in een Zwitsers dorpje van een bescheiden betere toekomst voor zichzelf. Maar de repressieve realiteit dreigt er een stokje voor te steken.
Soms dekken vertaalde titels de lading beter dan het origineel. Silent Rebellion heet bijvoorbeeld eigenlijk À bras-le-corps, een uitdrukking die zoveel betekent als ‘met volle overgave’. Niet meteen de woorden die je zou gebruiken om het hoofdpersonage uit de film te omschrijven. De 17-jarige Emma is net iemand die weinig zegt, alles opkropt en haar dromen verborgen houdt. Ze woont dan ook in een wereld waar je in de eerste plaats de regels van de goegemeente moet volgen, en zeker als je van lage komaf bent.
We bevinden ons in een dorpje in Zwitserland anno 1943. De oorlog heeft het continent en de rest van de wereld in vuur en vlam gezet, maar Zwitserland houdt vast aan neutraliteit. Strikt genomen zijn ze dus niet bezet, al komt het erop neer dat ze gewoon doen alsof er niets aan de hand is en de Duitsers helpen om hun volksvijanden — de Joden voorop — op te sporen en te deporteren. Emma beseft de onmenselijkheid van de hele situatie maar voelt zich te onmachtig om er iets aan te doen.
De enige manier waarop ze hoopt een bijdrage te leveren, is door te studeren voor verpleegster en mensen te helpen. Dat is op zich al hoog gemikt voor de dochter van een arme handarbeider van wie de vrouw het dorp is uitgezet omdat ze een buitenechtelijke affaire had. Emma is echter meer dan intelligent genoeg om de studies aan te vatten, en de protestantse dominee bij wie ze huishoudelijke taken verricht (en zo’n beetje kind aan huis is) ziet dat ook in. Alleen is het niet gemakkelijk om voor jezelf op te komen als je je hele leven is opgelegd om je vooral stil en klein te houden.
Silent Rebellion kan in elk geval rekenen op een groep sterke acteurs. De jonge hoofdrolspeelster Lila Gueneau slaagt erin om zonder veel dialogen zowel de inherente intelligentie als de aangeleerde onderdanigheid van haar personage weer te geven. In de rol van de dominee toont Grégoire Colin (Beau travail) knap de gewetensstrijd van een man die weet dat hij het morele kompas van de gemeente zou moeten zijn maar die te laf is om te zeggen waar het op staat. Thomas Doret (15 jaar geleden nog het jongetje uit Le gamin au vélo van de gebroeders Dardenne) is al even geloofwaardig als het rijkeluiszoontje dat journalist speelt om zichzelf te entertainen en niet van plan is om verantwoordelijkheid op te nemen voor zijn daden.
Minder geslaagd is dat regisseur/coscenarist Marie-Elsa Sgualdo de historische achtergrond die aanvankelijk de keuzes en dilemma’s van de karakters fraai weerspiegelt en uitvergroot op de duur uit het oog verliest. Wat dan nog overblijft, is een melodrama dat er goed uitziet maar dat niets nieuws te vertellen heeft.
Met Lila Gueneau, Grégoire Colin, Aurélia Petit, Thomas Doret, Sandrine Blancke. Zwitserland/België/Frankrijk, 1u36.
