RECENSIE: The Good Sister
Een onderwerp als verkrachting verdient de voorzichtige en waarachtige aanpak als die van Sarah Miro Fischer. Maar hoeveel vertraging kan een film verdragen voor de onverschilligheid het overneemt?
Het is een vraag die velen van ons zich al hebben gesteld: wat zou ik doen als iemand die ik graag zie van iets afschuwelijks wordt beschuldigd? Debuterend regisseur en scenarist Sarah Miro Fischer onderzoekt hem in The Good Sister - weeral een geval van een originele titel die de lading veel beter dekt. Want Schwesterherz, zoals de film in het Duits heet, laat het horrorscenario heel dichtbij komen. Rose komt na een liefdesbreuk weer bij haar oudere broer Sam wonen en hoort hem na een feestje thuiskomen met een vrouw. Gênant, je broer klungelig horen vrijen door de muren heen, maar ook niet meer dan dat. Tot Rose een tijd later wordt opgeroepen als getuige… van de verkrachting waar Sami van beschuldigd wordt.
Seksueel geweld is iets van altijd en overal. Zo vaak zijn het geen engerds in donkere steegjes maar net charmante jongens op een feestje. De dagelijkse aard van zulke feiten, hoe ‘gewoon’ het is, heeft Fischer willen onderstrepen met een film die niet schreeuwt, maar fluistert. Helaas maakt die keuze de eerste vijftig minuten bijna ondraaglijk onderspannen. De gesprekken zijn nietszeggend, de stiltes lang, de blikken leeg. Dat is de bedoeling, want deze maker is zeker kundig. En toch blijft deze lijzigheid ook later in de film, wanneer de emoties hoger oplaaien, op de kijker hangen.
Het moet gezegd: in de tweede helft valt er veel moois te rapen. Een naaktbeeld dat zo uit Grave van Julia Ducournau lijkt te komen. Een wasmoment dat voelt als een ritueel. De woorden die door merg en been gaan: ik heb je geloofd. “Tegen beter weten in heb ik je geloofd,” lijkt Rose te willen zeggen “en zie waar ons dat heeft gebracht”. Die pijn had gerust wat meer ruimte mogen krijgen. In plaats daarvan krijgen we een slachtoffer dat door een paar eenvoudige keuzes in de beeldvorming - donkere oogmake-up, lage camerahoeken - bijna als een slechterik wordt gepresenteerd. Gemiste kans.
Neem daarbij het scenario dat bij momenten echt wat te netjes is, met ontmoetingen op waxtafels, in ziekenhuizen en in de modeltekenles, waar de naaktheid als een nogal duidelijke metafoor voelt - en dan hebben we nog niets gezegd over het geweten vermomd als lekkende kraan - en The Good Sister komt vooral over als een aankondiging van enorm veel potentieel. Van de schrijver-regisseur maar vooral van Marie Bochling, een actrice met hertenogen en een overdonderende naturel. Ga dat zien met vrienden of familie, al was het maar omdat het onderwerp zo belangrijk is. Zorg gewoon dat het gesprek erna iets luider weergalmt.
Met Marie Bloching, Anton Weil, Jane Chirwa, Laura Balzer, Proschat Madani. Duitsland & Spanje, 1u36.
