“Moge de duisternis komen,” tiert een theateractrice richting het publiek. In de risicoloze Gouden Beer-winnaar Yellow Letters is van diepe duisternis echter weinig sprake. Hooguit een schemerzone waarin het echte drama uitblijft. Enkele jaren geleden brak Duits-Turkse cineast İlker Çatak door met Das Lehrerzimmer, genomineerd voor een Oscar.
Magisch realisme en Lynne Ramsay gaan hand in hand. Keer op keer vindt Ramsay een manier om fantasie en de meest schrale omstandigheden te verweven, met aandacht voor zintuiglijke details. In Die My Love tilt ze dit naar een psychologisch subversief niveau. We hebben acht jaar moeten wachten sinds haar
Leni Huyghes langspeeldebuut doet je niet echt nadenken over een consumerend samenleven, niet echt over eenzaamheid, niet echt over liefde – en toch, toch wel, over al die dingen tegelijk, zonder dat je het doorhebt. Real Faces volgt een jonge vrouw, Julia (Leonie Buysse), die in Brussel een tijdelijk onderkomen zoekt
In februari was Dust de eerste Vlaamse film in competitie op de Berlinale in 45 jaar. Het stijlvolle psychologische drama over twee frauderende tech-ondernemers uit West-Vlaanderen — wie zegt daar Lernout en Hauspie? — viel er allerminst uit de toon. Nu is er met het oorlogsverhaal Coward ook in de
Kostuumontwerper en kleedster Gonne Vanspauwen bouwt gestaag aan een veelzijdig parcours binnen de filmwereld. Ze werkte mee aan uiteenlopende projecten, van kortfilm Pithead van Wannes Vanspauwen en Pol De Plecker (geselecteerd voor de Quinzaine des Cinéastes in Cannes) tot internationale coproducties zoals The Age of Magic van Peter Krüger. Eerder