Recensies van (zo goed als) alle nieuwe releases, plus onze mening over oudere films die je gezien moet hebben
Vergeet Jurassic World, The End of Oak Street doet het anders Een dinosaurus die door het vuilnis van een doorsnee Amerikaanse voortuin wroet: dat beeld stond aan de basis van dit hele project en typeert meteen wat deze film wél goed doet en waar hij tegelijk in blijft steken. The End of Oak Street wil de rauwe kinderverwondering van een
Op zomerkamp na kanker De 17-jarige Ivy ziet een zomerkamp voor jongeren die kanker hebben gehad vooral als een plek voor ‘freaks’. Maar tussen lotgenoten ontdekt ze opnieuw de kracht van verbondenheid. In Sunny Dancer maken we kennis met Ivy (Bella Ramsey, vooral bekend van reeksen als The Last of Us en Game of Thrones), een tiener die na
Door de ogen van een kip Eet je graag een spiegeleitje of een omelet? Nadat je Hen hebt gezien, ga je daar anders over denken. En dat is maar één van de effecten van deze opmerkelijke film. Vanaf de eerste paar scènes in Hen windt de Hongaarse regisseur György Pálfi er geen doekjes om: het is een vraatzuchtige en meedogenloze
GEEN WOORDEN MAAR DADEN “Show, don’t tell” luidt het devies dat vertellers in het algemeen en filmmakers in het bijzonder zich voor ogen moeten houden. In zijn zo goed als woordeloze noir-thriller Motor City trekt regisseur Potsy Ponciroli dat inzicht tot het extreme door. Detroit, 1977. Het verhaal is zo oud als de straat. Twee verloren zielen vinden
Jacques Demy was naast de man van Agnès Varda een bevlogen filmmaker die bekendstond om zijn musicals, waarvan Les Parapluies de Cherbourg (1964) vaak als hoogtepunt wordt gezien. Demy zelf beschreef die als “un film-en-chanté". De betekenis daarvan is dubbel: alle dialogen zijn gezongen – en het effect daarvan is betoverend. Het verhaal is klassiek doch effectief. De
Het fileermes op de relatie gezet Duitse cineast Frédéric Hambalek gebruikt in Was Marielle Weiss een bovennatuurlijk gegeven om een aardse vraag te onderzoeken: hoeveel eerlijkheid kan een relatie verdragen? Het uitgangspunt boeit, de twee hoofdrollen zijn juist gecast en de film durft af en toe ongemakkelijk uit de hoek te komen. Soms is dat genoeg. Een filmmaker die een
Een bolletje vanille in een zee van bloed Zodra de bel van de ijscoman klinkt, is niemand nog veilig. Zijn ijsjes veranderen kinderen in nietsontziende moordenaars die met grimmig plezier jacht maken op alle volwassenen in het dorp. Eli Roth is één van de weinige regisseurs die vandaag nog films kan maken voor horrorfans die opgegroeid zijn met direct-to-
Een Iraanse moeder in het nauw Saeed Roustaee vertelt in dit Iraanse drama het verhaal van Mahnaz, een alleenstaande moeder die moet vechten voor gerechtigheid. Woman and Child vormt het slotstuk van een trilogie die Saeed Roustaee maakte over Iraanse vrouwen, waarvan het vermaarde Leila’s Brothers (2022) het vorige deel was. Die film bracht Roustaee al op ramkoers met
BRAND NEW DAY, ZELFDE FORMULE Na het multiverse-spektakel van No Way Home staat Peter Parker er helemaal alleen voor. Zonder zijn vrienden en zonder hulp van de Avengers moet hij opnieuw ontdekken wat het betekent om Spider-Man te zijn. Spider-Man: Brand New Day is het vervolg op No Way Home, een film die intussen alweer uit 2021
Blijven afslaan op een onverlichte loopbaan Veelfilmer Steven Soderbergh bezondigt zich met The Christophers aan een zoveelste zijsprongetje: een matig crimedrama over een vervalsing in de wereld van de schilderkunst. Naar de bestaansreden van de film blijft het raden. De vele exploten van Amerikaanse cineast Steven Soderbergh (Traffic, Ocean’s Eleven) volgen, blijft een leuk spelletje. Een getalenteerde filmmaker, maar
Verdorven rozen met een gouden strik errond Neem een wannabe-muzikante dochter, een blinde vader, een zoon die geobsedeerd is door zelf verzonnen spreekwoorden en een moeder met héél witte tanden. Denk daarbij een Spaanse villa en elektronische muziek, en wat rozenstruiken die gesnoeid moeten worden. Dit is Rosebush Pruning. Verhalen over dysfunctionele families zijn alomtegenwoordig. Schrijvers, muzikanten en filmmakers
Er zijn weinig filmproducties zo megalomaan als Jacques Tati’s PlayTime (1967). De filmmaker besloot om in het zuidoosten van Parijs zijn eigen modernistische stad te bouwen – die al snel Tativille gedoopt werd. Tativille kostte een fortuin, bezat de oppervlakte van 2.5 voetbalvelden en er werd 50.000 kubieke meter beton gebruikt om de wegen en gebouwen te kunnen