Recensies

Recensies van (zo goed als) alle nieuwe releases, plus onze mening over oudere films die je gezien moet hebben

RECENSIE: WOMAN AND CHILD
Gijs Suy

RECENSIE: WOMAN AND CHILD

Een Iraanse moeder in het nauw Saeed Roustaee vertelt in dit Iraanse drama het verhaal van Mahnaz, een alleenstaande moeder die moet vechten voor gerechtigheid.  Woman and Child vormt het slotstuk van een trilogie die Saeed Roustaee maakte over Iraanse vrouwen, waarvan het vermaarde Leila’s Brothers (2022) het vorige deel was. Die film bracht Roustaee al op ramkoers met

RECENSIE: SPIDER-MAN: BRAND NEW DAY
Michiel Geluykens

RECENSIE: SPIDER-MAN: BRAND NEW DAY

BRAND NEW DAY, ZELFDE FORMULE   Na het multiverse-spektakel van No Way Home staat Peter Parker er helemaal alleen voor. Zonder zijn vrienden en zonder hulp van de Avengers moet hij opnieuw ontdekken wat het betekent om Spider-Man te zijn. Spider-Man: Brand New Day is het vervolg op No Way Home, een film die intussen alweer uit 2021

RECENSIE: THE CHRISTOPHERS
Bert Potvliege

RECENSIE: THE CHRISTOPHERS

Blijven afslaan op een onverlichte loopbaan   Veelfilmer Steven Soderbergh bezondigt zich met The Christophers aan een zoveelste zijsprongetje: een matig crimedrama over een vervalsing in de wereld van de schilderkunst. Naar de bestaansreden van de film blijft het raden. De vele exploten van Amerikaanse cineast Steven Soderbergh (Traffic, Ocean’s Eleven) volgen, blijft een leuk spelletje. Een getalenteerde filmmaker, maar

RECENSIE: ROSEBUSH PRUNING
Hava Masaeva

RECENSIE: ROSEBUSH PRUNING

Verdorven rozen met een gouden strik errond Neem een wannabe-muzikante dochter, een blinde vader, een zoon die geobsedeerd is door zelf verzonnen spreekwoorden en een moeder met héél witte tanden. Denk daarbij een Spaanse villa en elektronische muziek, en wat rozenstruiken die gesnoeid moeten worden. Dit is Rosebush Pruning. Verhalen over dysfunctionele families zijn alomtegenwoordig. Schrijvers, muzikanten en filmmakers

FLASHBACK: Oneindig vermaak met PlayTime
Gijs Suy

FLASHBACK: Oneindig vermaak met PlayTime

Er zijn weinig filmproducties zo megalomaan als Jacques Tati’s PlayTime (1967). De filmmaker besloot om in het zuidoosten van Parijs zijn eigen modernistische stad te bouwen – die al snel Tativille gedoopt werd. Tativille kostte een fortuin, bezat de oppervlakte van 2.5 voetbalvelden en er werd 50.000 kubieke meter beton gebruikt om de wegen en gebouwen te kunnen

RECENSIE: Hokum
Michiel Geluykens

RECENSIE: Hokum

Een heksenbrouwsel zonder betovering Een schrijver trekt zich terug in een afgelegen Iers hotel om zijn nieuwe boek af te werken, maar wordt er zelf de hoofdrolspeler in een macaber verhaal. In de openingsscène van Hokum zien we een conquistador en een jongen door een woestijnlandschap wandelen. Onder de loden zon naderen ze hun bestemming wanneer de landkaart die hen

RECENSIE: Rietland
Daphne Agten

RECENSIE: Rietland

Zwijgen is goud in verstilde parel Pijn krijgt de tijd, gedragen door overdonderende beelden, indrukwekkend geluidsontwerp en straf acteerwerk in modern dorpsverhaal. Wanneer een film traag wordt genoemd, is dat vaak met negatieve bijklank. ‘Te traag,’ wordt er dan bedoeld, of ‘er gebeurt niks’. Niets is minder waar voor Rietland, het langspeeldebuut van de Nederlandse regisseur Sven Bresser. Want wat

RECENSIE: Los Domingos
Ruben Nollet

RECENSIE: Los Domingos

De lokroep van het nonnenklooster   Ainara is 17, intelligent, getalenteerd en knap, en ze wil… kloosterzuster worden? Die onverwachte wens zet heel haar familie op stelten. Ouders maken zich per definitie zorgen om hun kinderen. Dat ze zich niet goed in hun vel voelen, dat ze foute vrienden maken, dat hun romantische relaties falen, dat ze mislukken in hun studies,

RECENSIE: The Odyssey
Dave Van den Heuvel

RECENSIE: The Odyssey

Classic Hollywood, compromisloos hedendaags Christopher Nolan heeft zich al vaker aan onmogelijke projecten gewaagd. Deze keer zet hij zijn tanden in een tekst van bijna drieduizend jaar oud en slaagt erin er iets van te maken dat tegelijk classic Hollywood en compromisloos hedendaags aanvoelt. Dat is geen kleine prestatie, en het is precies waarom The Odyssey een groot succes zal

RECENSIE: Agatha's Almanac
Bert Potvliege

RECENSIE: Agatha's Almanac

De laatste seizoenen van de taaie tante Rondbanjeren in de tuin met een kras besje doet deugd in Agatha’s Almanac, een documentaire met een nostalgische kijk op een stokoude plantrekker. Gedurende zes jaar volgde debuterend cineaste Amalie Atkins haar bejaarde maar meer dan kwieke tante Agatha, een teruggetrokken dame die al haar tijd en middelen schenkt aan de enorme

RECENSIE: Moss & Freud
Daphne Agten

RECENSIE: Moss & Freud

Dit portret heeft nog wat lagen nodig Een enigmatisch en iconisch figuur proberen te vatten in 100 minuten, het is altijd een gok. Twee zulke personages? Dat lijkt onmogelijk. Moss & Freud weet ons niet te overtuigen van het tegendeel. 2002. Op het toppunt van de Cool Britannia-trend, met Kate Moss (rol van Ellie Bamber) als het gedroomde uithangbord,

EVIL DEAD BURN: Bloed, ingewanden en schoonfamilies
FilmFix Team

EVIL DEAD BURN: Bloed, ingewanden en schoonfamilies

Het huwelijk is bedoeld om stand te houden “tot de dood ons scheidt”. Maar wat als de echtgenoot na zijn overlijden terugkeert, bezeten door een demon? En ben je dan ook veroordeeld tot een schoonfamilie die je nooit heeft geaccepteerd? Met dat uitgangspunt geeft Evil Dead Burn een verrassend komische draai aan de vertrouwde formule van de franchise. Alice (Souheila