Met haar nieuwste film Romería (2025) brengt Carla Simón het verhaal van haar ouders tot leven, jong gestorven aan aids. “Hun generatie wordt in Spanje vaak als tragisch beschouwd, maar ik wilde die juist vieren.” - GIJS SUY Met Romería heeft de Spaanse cineaste Carla Simón het laatste deel af van een autobiografisch drieluik, na Summer 1993 (2017) en Alcarràs (2022)
Je kunt het benauwd krijgen in vreemde ruimtes. Zuurstof genoeg, maar er is iets wat niet klopt. De omgeving is leeg, je weet niet waar je je bevindt of hoe je er geraakt bent. Elke logica ontsnapt je. Welkom in de enge wereld van Backrooms en liminal space. - PIET SONCK Zo voelt het exact om, enigszins terughoudend, naar (the) Backrooms
Lee Cronin’s The Mummy zal de meningen verdelen. De ene helft van het publiek zal de film ervaren als een wedergeboorte van het horrorgenre, de andere als iets wat snel terug in zijn sarcofaag moet. Een goede graadmeter is Cronin’s vorige film Evil Dead Rise (2023). Wie die onverteerbaar vond, zal voor deze stinkende kadaverlucht en uitgetrokken teennagels
“Ongevoelige Europeanen”, “Amerikaanse hypocrisie” en zelfs “Zendaya’s eerste grote misstap”: The Drama doet de online discourse-machine op volle toeren draaien. Maar is deze gitzwarte romcom echt zo explosief als de opiniestukken doen uitschijnen? Mooie mensen in een koffiebar, zacht zonlicht, een misverstand waar ze jaren later nog om zullen lachen… de meet-cute van Emma en Charlie kan
“Moge de duisternis komen,” tiert een theateractrice richting het publiek. In de risicoloze Gouden Beer-winnaar Yellow Letters is van diepe duisternis echter weinig sprake. Hooguit een schemerzone waarin het echte drama uitblijft. Enkele jaren geleden brak Duits-Turkse cineast İlker Çatak door met Das Lehrerzimmer, genomineerd voor een Oscar. Met Yellow Letters bevestigt hij zijn status: op het Filmfestival
Magisch realisme en Lynne Ramsay gaan hand in hand. Keer op keer vindt Ramsay een manier om fantasie en de meest schrale omstandigheden te verweven, met aandacht voor zintuiglijke details. In Die My Love tilt ze dit naar een psychologisch subversief niveau. We hebben acht jaar moeten wachten sinds haar laatste film (You Were Never Really Here), maar het was
Leni Huyghes langspeeldebuut doet je niet echt nadenken over een consumerend samenleven, niet echt over eenzaamheid, niet echt over liefde – en toch, toch wel, over al die dingen tegelijk, zonder dat je het doorhebt. Real Faces volgt een jonge vrouw, Julia (Leonie Buysse), die in Brussel een tijdelijk onderkomen zoekt terwijl ze een belangrijke job krijgt als freelance casting agent
In februari was Dust de eerste Vlaamse film in competitie op de Berlinale in 45 jaar. Het stijlvolle psychologische drama over twee frauderende tech-ondernemers uit West-Vlaanderen — wie zegt daar Lernout en Hauspie? — viel er allerminst uit de toon. Nu is er met het oorlogsverhaal Coward ook in de competitie van Cannes een film te zien die tot over
Kostuumontwerper en kleedster Gonne Vanspauwen bouwt gestaag aan een veelzijdig parcours binnen de filmwereld. Ze werkte mee aan uiteenlopende projecten, van kortfilm Pithead van Wannes Vanspauwen en Pol De Plecker (geselecteerd voor de Quinzaine des Cinéastes in Cannes) tot internationale coproducties zoals The Age of Magic van Peter Krüger. Eerder kleedde ze al Young Hearts van Anthony Schatteman in, en
Er zijn momenteel geen wedstrijden. Kom later eens terug.