Jacques Demy was naast de man van Agnès Varda een bevlogen filmmaker die bekendstond om zijn musicals, waarvan Les Parapluies de Cherbourg (1964) vaak als hoogtepunt wordt gezien. Demy zelf beschreef die als “un film-en-chanté". De betekenis daarvan is dubbel: alle dialogen zijn gezongen – en het effect daarvan is betoverend. Het verhaal is klassiek doch effectief. De
Het fileermes op de relatie gezet Duitse cineast Frédéric Hambalek gebruikt in Was Marielle Weiss een bovennatuurlijk gegeven om een aardse vraag te onderzoeken: hoeveel eerlijkheid kan een relatie verdragen? Het uitgangspunt boeit, de twee hoofdrollen zijn juist gecast en de film durft af en toe ongemakkelijk uit de hoek te komen. Soms is dat genoeg. Een filmmaker die een
Een bolletje vanille in een zee van bloed Zodra de bel van de ijscoman klinkt, is niemand nog veilig. Zijn ijsjes veranderen kinderen in nietsontziende moordenaars die met grimmig plezier jacht maken op alle volwassenen in het dorp. Eli Roth is één van de weinige regisseurs die vandaag nog films kan maken voor horrorfans die opgegroeid zijn met direct-to-
Een Iraanse moeder in het nauw Saeed Roustaee vertelt in dit Iraanse drama het verhaal van Mahnaz, een alleenstaande moeder die moet vechten voor gerechtigheid. Woman and Child vormt het slotstuk van een trilogie die Saeed Roustaee maakte over Iraanse vrouwen, waarvan het vermaarde Leila’s Brothers (2022) het vorige deel was. Die film bracht Roustaee al op ramkoers met
Juli was een maand waarin Christopher Nolan ongezien veel mensen naar de cinema’s trok en augustus zal dat hopelijk blijven doen. Er staan in ieder geval genoeg veelbelovende titels op het programma daarvoor. Van cultsensatie ‘Teenage Sex and Death at Camp Miasma’ tot een comedy met een kip in de hoofdrol. Was Marielle Weiss Na een gebeurtenis bij Marielle
BRAND NEW DAY, ZELFDE FORMULE Na het multiverse-spektakel van No Way Home staat Peter Parker er helemaal alleen voor. Zonder zijn vrienden en zonder hulp van de Avengers moet hij opnieuw ontdekken wat het betekent om Spider-Man te zijn. Spider-Man: Brand New Day is het vervolg op No Way Home, een film die intussen alweer uit 2021
Blijven afslaan op een onverlichte loopbaan Veelfilmer Steven Soderbergh bezondigt zich met The Christophers aan een zoveelste zijsprongetje: een matig crimedrama over een vervalsing in de wereld van de schilderkunst. Naar de bestaansreden van de film blijft het raden. De vele exploten van Amerikaanse cineast Steven Soderbergh (Traffic, Ocean’s Eleven) volgen, blijft een leuk spelletje. Een getalenteerde filmmaker, maar
Verdorven rozen met een gouden strik errond Neem een wannabe-muzikante dochter, een blinde vader, een zoon die geobsedeerd is door zelf verzonnen spreekwoorden en een moeder met héél witte tanden. Denk daarbij een Spaanse villa en elektronische muziek, en wat rozenstruiken die gesnoeid moeten worden. Dit is Rosebush Pruning. Verhalen over dysfunctionele families zijn alomtegenwoordig. Schrijvers, muzikanten en filmmakers
Er zijn weinig filmproducties zo megalomaan als Jacques Tati’s PlayTime (1967). De filmmaker besloot om in het zuidoosten van Parijs zijn eigen modernistische stad te bouwen – die al snel Tativille gedoopt werd. Tativille kostte een fortuin, bezat de oppervlakte van 2.5 voetbalvelden en er werd 50.000 kubieke meter beton gebruikt om de wegen en gebouwen te kunnen
Deze zomer komen alle zes langspeelfilms van Jacques Tati weer in de bioscoop. Hij wordt vaak beschreven als koning der slapstick, maar zijn films bieden veel meer dan alleen grappen. Zowel vanwege de gelaagde cinematografie als de subversieve inhoud raak je moeilijk op Tati uitgekeken. Wij lichten zijn films nog eens voor je uit. Jour de Fête (1949) In zijn
Een heksenbrouwsel zonder betovering Een schrijver trekt zich terug in een afgelegen Iers hotel om zijn nieuwe boek af te werken, maar wordt er zelf de hoofdrolspeler in een macaber verhaal. In de openingsscène van Hokum zien we een conquistador en een jongen door een woestijnlandschap wandelen. Onder de loden zon naderen ze hun bestemming wanneer de landkaart die hen
Zwijgen is goud in verstilde parel Pijn krijgt de tijd, gedragen door overdonderende beelden, indrukwekkend geluidsontwerp en straf acteerwerk in modern dorpsverhaal. Wanneer een film traag wordt genoemd, is dat vaak met negatieve bijklank. ‘Te traag,’ wordt er dan bedoeld, of ‘er gebeurt niks’. Niets is minder waar voor Rietland, het langspeeldebuut van de Nederlandse regisseur Sven Bresser. Want wat