Recensies van (zo goed als) alle nieuwe releases, plus onze mening over oudere films die je gezien moet hebben
Wist jij dat het stemmen van piano’s een vak op zich is? Wij ook niet, tot we Tuner keken. Volgens de film is het helemaal geen dying art form, integendeel: het gaat zelfs gepaard met heel wat actie. Want wie zegt dat piano’s stemmen en kluizen kraken niet hand in hand kunnen gaan? Tuner volgt Niki (Leo Woodall)
Tienerliefde zou simpel moeten zijn, maar is dat niet altijd. Dat komt meestal door een onbelangrijk obstakel dat in de ogen van een 16-jarige het einde van de wereld lijkt te zijn. Maar wat als het dat ook echt is? In Waves, gebaseerd op de gelijknamige graphic novel van AJ Dungo, vertelt het verhaal van een verlegen skater, AJ,
De natuur rondom ons vormt regelmatig de inspiratiebron voor documentaires. Maar wat als een speelfilm een plant centraal zet? Silent Friend biedt het antwoord. Sommige films laten zich moeilijk samenvatten, en Silent Friend hoort daar zonder twijfel bij. De Hongaarse regisseur Ildikó Enyedi levert een film af die klassieke narratieve structuren grotendeels achter zich laat en de kijker meeneemt naar
Tom Kings comic Supergirl: Woman of Tomorrow vormt de basis van deze nieuwe interpretatie van de iconische heldin. Net zoals in het bronmateriaal is Kara Zor-El, beter bekend als Supergirl (Milly Alcock), een figuur die getekend is door het verlies van haar ouders en de vernietiging van haar geboorteplaneet. Ze houdt iedereen op afstand en probeert haar pijn te
10 grappen per seconde - en minstens evenveel billen - in deze verrassende, vrolijke en vettige animatieparel. Een strakke derrière in spandex. Harige borstspieren waar het zweet vanaf druipt. Edele delen om u tegen te zeggen. En dan, plots, woorden op rijm, met een beat eronder. Wacht, is deze sex positive gay avonturenfilm ook… een musical? Reken maar van yes. Woorden doen
Een losgeslagen jongeman wordt ontvoerd en opgesloten in de kelder van een ogenschijnlijk perfect gezin. Wat begint als een gewelddadige nachtmerrie groeit uit tot een bizarre heropvoedingsoefening waarin de grenzen tussen straf, zorg en obsessie steeds verder vervagen. De Poolse regisseur Jan Komasa maakte de voorbije jaren indruk met films als Corpus Christi (2019) en The Hater (2020), waarin hij
Een alleenstaande moeder zoekt haar anonieme zaaddonor op. Haar obsessiviteit loopt uit de hand en ze komt angstaanjagend dicht bij de man die de biologische vader is van haar 4-jarig zoontje. Solomamma vertelt ons niet alleen iets over ouderschap, maar ook over hoe verleidelijk het kan zijn om te bezwijken onder ongezonde obsessies. Dezelfde audio-opname, steeds opnieuw. Dat
Een onderwerp als verkrachting verdient de voorzichtige en waarachtige aanpak als die van Sarah Miro Fischer. Maar hoeveel vertraging kan een film verdragen voor de onverschilligheid het overneemt? Het is een vraag die velen van ons zich al hebben gesteld: wat zou ik doen als iemand die ik graag zie van iets afschuwelijks wordt beschuldigd? Debuterend regisseur en scenarist Sarah
Met Toy Story 5 is de bekende Pixar-franchise terug, en deze keer met een verrassend actuele insteek: het digitale tijdperk als rivaal. Een verhaal over de invloed van technologie op kinderen, hun verbeelding en vriendschap. Een verfrissend en ontroerend avontuur dat trouw blijft aan de kern van de reeks. Toy Story 5 vertelt twee verhalen die aanvankelijk los van
In Allah n’est pas obligé vertelt een kindsoldaat zijn verhaal met ongefilterde en naïeve brutaliteit. Daardoor mist de animatiefilm bij momenten wat gravitas, al komt het merendeel wel binnen. In Allah n’est pas obligé ontpopt het weeskind Barahima zich tot kindsoldaat terwijl hij zijn tante in Liberia probeert op te sporen. “Noteer alles over mijn fucking life!” beveelt
Een roadtrip, een gezinsdrama, een zoetzure reclamevideo. Een mooi gefilmd debuut dat een sterke kortfilm had geweest, maar als langspeler net wat teveel tijd om handen heeft. Tachtig minuten lang op reis met drie eenvoudige personages. Een vader (John Magaro) die ergens onder lijdt. Een groot meisje dat doet denken aan The Quiet Girl (Colm Bairéad, 2022), stil maar op
Er zijn maar weinig horrorfilms die je angstig maken voor iets zo banaal als geel behangpapier. Backrooms (2026) van de 20-jarige regisseur Kane Parsons, slaagt er in zijn bioscoopdebuut in om iets te doen wat de meeste ervaren horrorregisseurs nooit lukt: hij maakt de stilte tastbaar. De oneindige kamers vol verbleekt geel behangpapier, het zoemende fluorescerende licht dat nooit