Recensies van (zo goed als) alle nieuwe releases, plus onze mening over oudere films die je gezien moet hebben
Star Wars meets Enter the Dragon, afgekruid met gedateerde CGI, technobeats én een resem fatalities. Meer had de eerste adaptatie van het videospel Mortal Kombat niet nodig om een flawless victory te scoren. Met Mortal Kombat II in de zalen reden genoeg om terug te blikken. In 1995 rustte er nog een vloek op game-adaptaties. In het beste geval
“Esse est percipi” luidt de slogan van het gebouw dat we aan het begin van Broken English betreden. In het Nederlands: “Zijn is waargenomen worden”. Welkom in The Ministry of Not-Forgetting, een fictief instituut dat het leven en de nalatenschap van bekende figuren onder de loep neemt. Het doel: misverstanden rechttrekken, vooroordelen corrigeren, leugens ontkrachten, mythes doorprikken. Het Ministerie
Lee Cronin’s The Mummy zal de meningen verdelen. De ene helft van het publiek zal de film ervaren als een wedergeboorte van het horrorgenre, de andere als iets wat snel terug in zijn sarcofaag moet. Een goede graadmeter is Cronin’s vorige film Evil Dead Rise (2023). Wie die onverteerbaar vond, zal voor deze stinkende kadaverlucht en uitgetrokken teennagels
“Ongevoelige Europeanen”, “Amerikaanse hypocrisie” en zelfs “Zendaya’s eerste grote misstap”: The Drama doet de online discourse-machine op volle toeren draaien. Maar is deze gitzwarte romcom echt zo explosief als de opiniestukken doen uitschijnen? Mooie mensen in een koffiebar, zacht zonlicht, een misverstand waar ze jaren later nog om zullen lachen… de meet-cute van Emma en Charlie kan
“Moge de duisternis komen,” tiert een theateractrice richting het publiek. In de risicoloze Gouden Beer-winnaar Yellow Letters is van diepe duisternis echter weinig sprake. Hooguit een schemerzone waarin het echte drama uitblijft. Enkele jaren geleden brak Duits-Turkse cineast İlker Çatak door met Das Lehrerzimmer, genomineerd voor een Oscar. Met Yellow Letters bevestigt hij zijn status: op het Filmfestival
Magisch realisme en Lynne Ramsay gaan hand in hand. Keer op keer vindt Ramsay een manier om fantasie en de meest schrale omstandigheden te verweven, met aandacht voor zintuiglijke details. In Die My Love tilt ze dit naar een psychologisch subversief niveau. We hebben acht jaar moeten wachten sinds haar laatste film (You Were Never Really Here), maar het was