Twee regisseurs die in Cannes hun nieuwe film aan het wereldpubliek komen voorstellen, hebben de dood in de ogen gekeken. Nee, niet tijdens het festival en ook niet samen. Maar ze zeggen wel allebei dat hun bijna-doodervaring hen geïnspireerd heeft om weer aan de slag te gaan. De eerste is Nicolas Winding Refn. Van de eigenzinnige Deense cineast ben
Van Steven Soderbergh mag je zowat alles verwachten. Het ene moment kondigt hij het einde van zijn carrière aan, het volgende transformeert hij in de meest productieve cineast van het westelijk halfrond. Hij monteert zijn films terwijl hij ze draait en als hij ergens een uitdaging ziet, grijpt hij ze met beide handen. Met John Lennon: The Last Interview, die
Je kunt veel redenen aanhalen om Fatherland, de nieuwe film van de Poolse cineast Pawel Pawlikowski, een duim te geven. Maar de speelduur is er zeker één van: 82 minuten, of in mensentermen 1 uur en 22 minuten. Daar kunnen de meeste andere filmmakers op het festival van Cannes een serieus puntje aan zuigen. En die beknoptheid is geen toeval,
Van april tot augustus vind je in De Cinema te Antwerpen een gevarieerd filmprogramma over de kunst van het nietsdoen. Ja, cinema is een plek bij uitstek om magische avonturen vol actie en spektakel te presenteren, bevolkt met helden die de wereld redden. Maar het is ook een perfect canvas om de blik naar binnen te richten en een platform
Deze zomer kan je maar liefst vier gerestaureerde klassiekers van Ingmar Bergman in de cinema (her)bekijken. De vroegste uit het oeuvre is Summer with Monika uit 1953, de laatste Persona uit 1966. De twee overblijvende titels, Wild Strawberries en The Seventh Seal, maakte Bergman allebei in 1957. Wild Strawberries brengt veel van Bergmans bekommernissen samen. Niet alleen een blik
België mag dan geen filmgrootmacht zijn, toch duiken we de laatste jaren steeds vaker op in internationale film- en televisieproducties. Van Lords of War met Nicolas Cage tot de BBC-reeks Hidden Assets en de Spaans-Belgische oorlogsfilm Frontera, buitenlandse producenten vinden steeds vaker de weg naar ons land. Maar wat maakt België dan zo aantrekkelijk? Volgens Katrien Maes, coördinator
Carla Simón maakte met Romería (2025) een gelaagde film die verschillende tegenstellingen overbrugt: Galicië en Catalonië, land en zee, jonge en oude generaties en waarheid en fictie. Wanneer Marina (Llúcia Garcia) arriveert in Vigo, een stadje in Galicië, wordt ze kil onthaald. Nochtans zijn de mensen die ze daar opzoekt haar biologische verwanten. Het is echter voor het eerst dat
De tijden zijn er niet naar om controverse op te zoeken: tegen de schenen schoppen is risicovol geworden. Studio’s vrezen te schofferen, cancel culture loert om de hoek. Regisseur Andrew Dominik belandde, tegen beter weten in, midden in die storm met zijn Netflix-film Blonde (2022). Blonde benadert Marilyn Monroe — of beter: Norma Jeane Baker — op een onconventionele manier.
Star Wars meets Enter the Dragon, afgekruid met gedateerde CGI, technobeats én een resem fatalities. Meer had de eerste adaptatie van het videospel Mortal Kombat niet nodig om een flawless victory te scoren. Met Mortal Kombat II in de zalen reden genoeg om terug te blikken. In 1995 rustte er nog een vloek op game-adaptaties. In het beste geval
De Belgisch-Franse film Images du monde visionnaire (1963) is al een hele tijd vergeten. Mats Antonissen schreef er dit jaar een thesis over en organiseerde er met promotor Steven Jacobs een expo rond. Een ruim geïllustreerd boek redt de film van verdere vergetelheid. “Alles is onrustwekkend. Niets is volkomen in rust. Een gezicht verandert in twintig andere gezichten met
“Esse est percipi” luidt de slogan van het gebouw dat we aan het begin van Broken English betreden. In het Nederlands: “Zijn is waargenomen worden”. Welkom in The Ministry of Not-Forgetting, een fictief instituut dat het leven en de nalatenschap van bekende figuren onder de loep neemt. Het doel: misverstanden rechttrekken, vooroordelen corrigeren, leugens ontkrachten, mythes doorprikken. Het Ministerie
In 2014 nam het Britse kunstenaarsduo Jane Pollard & Iain Forsyth in hun eerste langspeelfilm 20,000 Days on Earth rockgod Nick Cave onder de loep. Nu wuiven ze in Broken English het muzikale icoon Marianne Faithfull waardig uit. Al was dat laatste niet de bedoeling. Jane Pollard en Iain Forsyth wisten dat ze een risico namen toen ze ingingen